روز سوم در جشن خاه سینما شرکت کرده است

بنابر اين گزارش، 14فيلمي كه اين هفته (هر كدام در دو نوبت طي روزهاي مختلف) بازبيني مي‌شوند، عبارتند از: پايان راه(افسانه منادي)، مثل يك قصه(خسرو سينايي)، سبيل مردونه (جواد اردكاني)، گناه من(مهرشاد كارخاني)، باز هم سيب داري(بايرام فضلي)، ميناي شهر خاموش(امير شهاب رضويان)، به همين سادگي(رضا ميركريمي)، پرونده هاوانا(عليرضا رئيسيان)، قفل ساز(غلامرضا رمضاني)، سنگ كاغذ قيچي (سعيد سهيلي)، دم صبح (حميد رحمانيان)، آخرين ملكه زمين(محمد رضا عرب)، روز سوم(محمد حسين لطيفي)، تك درخت‌ها (سعيد ابراهيمي‌فر).

آخرين خبرها از جشن يازدهم سينماي ايران   (لینک مربوط به خبر)

-----------------------------------------------------------------------

 عکس های مراسم تقدیر از عوامل روز سوم

http://www.navideshahed.com/attachment/49324.jpg

http://www.navideshahed.com/attachment/49319.jpg

http://www.navideshahed.com/attachment/49318.jpg

http://www.navideshahed.com/attachment/49317.jpg

http://www.navideshahed.com/attachment/49316.jpg

http://www.navideshahed.com/attachment/49314.jpg

http://www.navideshahed.com/attachment/49313.jpg

با سلام

من دوست نداشتم موضوع بیماری پدر تو وب مطرح بشه و خاطر کسی مکدر بشه

اما چون می دونستم شماها قلبتون پاکه من و پدرم محتاج دعاتون هستیم مطرح کردم

بابا هنوز تو همون حالت قبلی و فعلا هیچ فرقی نکرده...........محتاج دعاهاتون هستم

شاید خدا یه رحمی بکنه

ممنون به خاطر همه چیز

کاغذ دیواری از الهام عزیز

---------------------------------------------------------

---------------------------------------

مصاحبه مجله فیلم و سینما با اقای لطیفی

مصاحبه مجله فیلم و سینما با اقای پورسرخ

 برای خواندن مصاحبه به ادامه مطلب مراجعه کنید

 -----------------------------------------

با سلام

از همتون متشکرم

این اپ رو قبلا اماده کرده بودم

تا اونجایی هم که من دنبال کردم فعلا خبر جدیدی پیدا نکردم

متاسفانه پدرم تو کماست

برامون دعا کنید

از اینکه نتونستم زودتر اپ کنم عذر خواهی می کنم

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

اخرین اخبار

40 در صد از فیلم برداری (شکرانه) در تاجیکستان سپری شده است

 
*«شكرانه»
سريال تلويزيوني «شكرانه» كه پيش از اين «وراء» نام داشت به تهيه كنندگي «منصور سهراب‌پور» و كارگرداني «سعيد سلطاني» براي پخش از شبكه تهران در حال ساخت است.
بيش از نيمي از اين مجموعه در كشور تاجيكستان تصويربرداري مي‌شود و عوامل اين مجموعه در حال حاضر در تاجيكستان به سر مي برند اما مجيد رجبي معمار مدير شبكه تهران در گفت و گو با خبرنگار راديو وتلويزيون فارس گفت: تاكنون بخشهاي مربوط به ايران، در تهران تصوير برداري شده و تصوير برداري 40 درصد از بخشهاي مربوط به تاجيكستان نيز سپري شده است.
وي با بيان اينكه مونتاژ مجموعه نيز بلافاصله آغاز شده و اميدواريم تا قبل از شروع ماه مبارك رمضان كار ساخت مجموعه به پايان رسيده باشد افزود: در حال حاضر «عليرضا كهن ديري» مشغول ساختن موسيقي اين مجموعه است كه تركيبي از ملودي ايراني و تاجيكي است.
ي در ادامه گفت: مجموعه امسال قالبي معنايي دارد و بر خلاف كارهاي سال‌هاي گذشته كه بيشتر موضوعاتي طنز داشتند كاري جدي محسوب مي‌شود.
وي افزود: در اين سريال بازيگراني چون «هوشنگ توكلي»،«پوريا پورسرخ»، «عاطفه رضوي»، «حسن جوهرچي»، «مريم كاوياني» و «حامد بهداد» در آن حضور دارند.
گفتني است بين مجموعه‌هايي كه در حال حاضر براي پخش در ماه مبارك رمضان ساخته مي‌شوند، سريال «شكرانه» تنها سريالي است كه موضوع داستان آن هنوز اعلام نشده است و گروه سازنده در سكوت كامل خبري در حال ساخت مجموعه هستند

 حالا من يه گوشه تنهام با يه عكس يادگاري
رفتي بي وفا و گفتي كه منو دوسم نداري
حالا باز دوباره بارون مي خوره رو تن شيشه
اخه چي كم شده از تو كه مي ري واسه هميشه
عزيزم دنيا كوچيكه تو بگو اخه كجايي
ياد تو مي افتم هر وقت
هي مي گم جاي تو خالي
هي ميگم جاي تو خالي
تو شباي پر ستاره
دل من هواتو داره
ياد من مي مونه نيستي
بودنت خواب و خياله
روي بام خاطراتت من كبوتر شدم اما
با يه سنگ نفرت تو پريدم از بوم دنيا
حالا بعد رفتن تو من يه گوشه اي نشستم
هي مي گم كجايي اخر اخه من دل به كي بستم
ديگه خسته ام از اين عشق خيالي
هي ميگم جاي تو خالي
هي ميگم جاي تو خالي

روزي کـه دلـم پيش دلت بود گرو
دستان مـرا سخت فشردي کـه نرو
روزي که دلت به ديگري مايل شد
کـفـشـان مـرا جفت نمودي که برو ...

 کاش ! قلبم درد تنهايي نداشت

 سينه ام هرگز پريشاني نداشت

کاش! برگهاي آخر تقويم عشق حرفي از يک روز باراني نداشت

 کاش! مي شد راه سخت عشق را بي خط پيمود و قرباني نداشت...

 عشق آمد و تيشه زد بر ريشه ام

تيشه زد بر ريشه انديشه ام

 عشق اگر اين است مرتد ميشوم

 خوب اگر اين است من بد ميشوم

 بعد از اين با بي کسي خو ميکنم

هر چه در دل داشتم رو ميکنم

نيستم از مردم خنجر به دست

 بت پرستم بت پرستم بت پرست

 ای که دور از من و یاد منی... با خبر باش که دنیای منی... شادیت شادی من ...غصه ات غصه ی من... قلب من خانه تو ...خانه ات قبله ی من

ای دو چشمت سبزه زاران

 گريه ات اشک بهاران

ميروم غمگين و نالان

 اشک غم ديگر نيافشان

 ای سراپا مهربانی

 ای نگاهت آسمانی

 در دل نامهربانم

 شوق ماندن می نشانی

 عاشق و چشم انتظاری

 پاک و روشن چون بهاری

 هرچه گفتم باورت شد

 حيف از احساسی که داری

چشمه ايی خشک و سياهم

 خسته ايی گم کرده راهم

 بگذر از من چونکه ديگر

زشت و سرتاپا گناهم

 مي داني كه من دلواپس فرداي خود هستم مبادا گم كنم راه قشنگ ارزو ها را... مبادا گم كنم اهداف زيبا را... مبادا جا بمانم از قطار موهبتهايت... دلم بين اميد و ناميدي ميزند پرسه ميكند فرياد ...ميشود خسته... مرا تنها تو نگذاري ...

(کاغذ دیواری ها و عکس ها از دوست خوبم مانا)

-----------------------

با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو
کاش می شد لحظه ها را پس گرفت
کاش می شد از تو بود و تا تو بود
کاش می شد در تو گم شد از همه
کاش می شد تا همیشه با تو بود
با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو
کاش فردا را کسی پنهان کند
لحظه را در لحظه سرگردان کند
کاش ساعت را بمیراند به خواب
ماه را بر شاخه آویزان کند
می روی تا قصه را غم نامه تدفین گل
می روی تا واﮋه را باران خاکستر کنی
ثانیه تا ثانیه پلواره ویران شدن
می روی تا بخشی از جان مرا پرپر کنی
با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو

 اي خدا كي ميشه روزي كه بدون واهمه

بتونم عشقمو فرياد بزنم بين همه

بگيرم دستاي گرمشو تو دستام هميشه

بدونم دلم ديگه هم سفر تنهاييشه

نزنه شور جدايي دله تنگ و بي قرار

لحظه ديدن روي ماه اون گله بهار

مثه پروانه كه گرد گل همش پر ميزنه

دله تنگم نمي تونه از نگاش دل بكنه

بدوزم چشمامو تو چشماي پاك و بي رياش

بخونم راز قشنگ عشقو از تويه چشاش

بزنم بوسه به اون لبهايي كه دلم ميخواد

بدونه آرزومه فقط بهش خنده بياد

موهاي لطيفشو شونه كنم دونه دونه

بخونم ترانه مهر و وفا ، عاشقونه

بكنم زمزمه وقتي سر رو شونم ميزاره

عزيزت دوست داره ، بدون واست جون ميزاره

(دو کاغذ دیواری از دوست خوبم زیبا که برای وبلاگ فرستادن)

-----------------------

بیا ای ناجی قلبم
بی تو قلب من شکسته
این همون دل شکسته است که به انتظار نشسته
ای تو تنها خوب دنیا بی تو من تنها ترینم
با تو مثل یک ستاره بی تو من خاک زمینم
عاشقم،عاشقترینم
بگو که اینو میدونم
حالا که از عشقت دیوونم
بگو که با تو می مونم
ای تو تنها خوب دنیا بی تو من تنها ترینم
با تو مثل یک ستاره بی تو من خاک زمینم
می خوام از دست تو گهواره بسازم
سر بزارم روی دستات به سعادتم بنازم
می خوام اون چشمای دریایی رو آیینه کنم
با نگاهت توی چشمام دردمو تازه کنم
تو که نیستی دنیا تاریکه برای دل خسته ام
بی تو من تنهای تنهام
دل به خلوت تو بسته ام...

اي مسافر غريبه چرا قلبمو شکستي
رفتي و تنهام گذاشتي دل به ناباوري بستي
اي که بي تو تک و تنهام توي غربت سردي
ميدونم بر نميگردي شدي همرنگ دورنگي
همه ي زندگي من اون نگاه عاشقت بود
چرا فکر کردي به جز من يکي ديگه لايقت بود
راستي و ازم گرفتي اون نگاه آشناتو
واسه من بردي گذاشتي التهاب لحظه هاتو
حالا من تنها نشستم با نواي بي نوائي
چه غريبم بي تو اينجا اي غريبه بي وفائي

( کاغذ دیواری از سحر)

----------------------------------------------------------------

-------------------------------

با سلام

امیدوارم حال همگی خوب باشه

این پست به طور کامل به بچه های وبلاگ و مخصوصا انهایی که به من

در اپ کردن وبلاگ کمک می کنند اختصاص داده شده است

در طراحی پوستر و کاغذ دیواری همیشه دو دوست خوبم سونیا و الهام من رو همراهی می کردند

که هنوز هم همچنان این همکاری ادامه داره

ازشون خیلی متشکرم که واقعا زحمت می کشند

مخصوصا الهام عزیز که وعده کاغذ دیواری ها و عکس های زیبای بیشتر رو برای وبلاگ دادند

همچنین یه دوست خوب و جدید به نام مانا به تازگی با من همکاری میکنند

همینطور زحمت اماده کردن عکس ها در پست قبلی  رو ایشون کشیدن

 در این پست هم کاغذ دیواری های زیبایی که خود ایشون طراحی کردند رو گذاشتم

به اضافه ۳ عکس زیبا

فرنوش دوست خوبم هم زحمت می کشند و برای وبلاگ شعر های زیبایی رو می فرستند که تمام

شعرها و متنهایی که در این پست قرار دارد را فرنوش عزیز برای وبلاگ فرستادن

و قرار شده از این به بعد باز هم شعر های بیشتری برای وبلاگ بفرستند

و از تمامی دوستانی که برای من از طریق انلاین یا میل عکس ها وپوستر های زیبا می فرستند و من هم به نام خودشون در وبلاگ قرار می دم

کمال تشکر رو دارم

باعث افتخار من و وبلاگ من هست که با دوستای خوب بی مانند مثل تک تکتون همکاری دارد.

زیبا و منصوره و بهاره سادات و مینو و.....که همیشه برای وبلاگ عکس می فرستند

ازشون کمال تشکر رو دارم

و در پایان هم یک پوستر زیبا که سحر عزیز طراحی کردند و در وبلاگشون بود قرار دادم

در ضمن من باز هم تکرار میکنم

من در هر پستی که اپ می کنم در پایان قسمتی به نام اخرین اخبار قرار می دم که من به محض اینکه اخباری به دستم برسه در همون قسمت قرار می دم تا در اسرع وقت اخرین اخبار به دست همه برسه

با کمال تشکر

با سلام مجدد

من متاسفانه ممکنه تا چند روز نتونم اپ کنم

متاسفانه پدرم سکته کردند و بستگی به شرایط حالی ایشون داره

اما سعی می کنم اخرین اخبار رو حتما به دستتون برسونم

تو این شبای قشنگ بابای منم فراموش نکنید 

حالشون خوب نیست

بچه ها برامون خیلی دعا کنید

-------------------------------------------------------------------------------

اخرین اخبار

نشريات زرد حواسشان را جمع كنند!   

 (برخورد با نشریات زرد که مصاحبه های خیالی از هنرمندان چاپ  می کنند در رادیو زیر ذره بین میروند)

 تلویزیون در تدارکات ماه رمضان

*«شكرانه»
سريال تلويزيوني «شكرانه» كه پيش از اين «وراء» نام داشت به تهيه كنندگي «منصور سهراب‌پور» و كارگرداني «سعيد سلطاني» براي پخش از شبكه تهران در حال ساخت است.
بيش از نيمي از اين مجموعه در كشور تاجيكستان تصويربرداري مي‌شود و عوامل اين مجموعه در حال حاضر در تاجيكستان به سر مي برند اما مجيد رجبي معمار مدير شبكه تهران در گفت و گو با خبرنگار راديو وتلويزيون فارس گفت: تاكنون بخشهاي مربوط به ايران، در تهران تصوير برداري شده و تصوير برداري 40 درصد از بخشهاي مربوط به تاجيكستان نيز سپري شده است.

وي با بيان اينكه مونتاژ مجموعه نيز بلافاصله آغاز شده و اميدواريم تا قبل از شروع ماه مبارك رمضان كار ساخت مجموعه به پايان رسيده باشد افزود: در حال حاضر «عليرضا كهن ديري» مشغول ساختن موسيقي اين مجموعه است كه تركيبي از ملودي ايراني و تاجيكي است.

وي در ادامه گفت: مجموعه امسال قالبي معنايي دارد و بر خلاف كارهاي سال‌هاي گذشته كه بيشتر موضوعاتي طنز داشتند كاري جدي محسوب مي‌شود.

وي افزود: در اين سريال بازيگراني چون «هوشنگ توكلي»،«پوريا پورسرخ»، «عاطفه رضوي»، «حسن جوهرچي»، «مريم كاوياني» و «حامد بهداد» در آن حضور دارند.

گفتني است بين مجموعه‌هايي كه در حال حاضر براي پخش در ماه مبارك رمضان ساخته مي‌شوند، سريال «شكرانه» تنها سريالي است كه موضوع داستان آن هنوز اعلام نشده است و گروه سازنده در سكوت كامل خبري در حال ساخت مجموعه هستند.
انتهاي پيام/

سريال «صاحب‌دلان» به عربي دوبله شد

-----------------------------------------

پوريا پورسرخ با تاجيکي ها همبازي مي شود

شنبه 20 مرداد ماه 1386   23:08

:جابر تواضعي - تصويربرداري سريال «شکرانه» که به مناسبت ماه مبارک رمضان در تاجيکستان توليد مي شود، از نيمه گذشت. اين سريال که پيش از اين «ورائ» نام داشت ، اوسط خرداد در لوکيشني در فرمانيه تهران کليد خورد و بازيگران اصلي آن هوشنگ توکلي ، پوريا پورسرخ ، عاطفه رضوي ، حسن جوهرچي ، مريم کاوياني و حامد بهداد هستند. در روزهاي 11و 12مرداد دکتر مرتضي ميرباقري ، معاون سيما به همراه مجيد رجبي معمار، مدير شبکه تهران و همچنين هادي منبتي ، مدير گروه فيلم و سريال اين شبکه به تاجيکستان رفتند تا از نزديک از روند توليد اين سريال ديدن کنند. مدير شبکه تهران درباره اين سفر به خبرنگار جام جم مي گويد: براساس برنامه ريزي هاي انجام شده ، حدود 50درصد از تصويربرداري «شکرانه» در ايران تمام شده و گروه توليد هم اکنون در تاجيکستان مشغول تصويربرداري ، مونتاژ و آماده سازي بقيه سکانس ها هستند. قرار است با آغاز ماه رمضان نيمي از سريال آماده شود و توليد و آماده سازي بقيه آن نيز همزمان با پخش ادامه يابد. مجيد رجبي معمار با ابراز رضايت از روند توليد، از پيشرفت حدود 20درصد از کار در تاجيکستان خبر مي دهد و مي گويد: تا به حال مشکل خاصي براي گروه پيش نيامده است و آنها با سرعت به کارشان ادامه مي دهند. وي ادامه مي دهد: به اتفاق دکتر ميرباقري ، معاونت سيما در سفري 2روزه براي بازديد از مراحل توليد اين طرح به تاجيکستان رفتيم. خوشبختانه گروه فعال و سرحال مشغول کار هستند. مسوولان کشور تاجيکستان ، سفارت ايران و دفتر صداوسيماي جمهوري اسلامي ايران در اين کشور با عوامل سريال «شکرانه» همکاري بسيار خوبي دارند و شرايط آب و هوايي هم تاکنون مساعد بوده است. کار تا يک ماه و نيم ديگر ادامه دارد تهيه کنندگي اين سريال را منصور سهراب پور به عهده دارد که نوروز سال گذشته ، سريال پرمخاطب «وفا» را روي آنتن فرستاده است. او که با گروهش در اين کشور است ، در ارتباطي تلفني سفر معاون سيما و همراهانش را در بازديد از پشت صحنه سريال ، مثبت ارزيابي مي کند و مي گويد: حضور آنها و برخورد گرم و صميمي شان براي اعضاي گروه بسيار روحيه بخش بود. او ادامه مي دهد: حدود 20روز پيش در روزهاي آخر تير با پايان تصويربرداري سکانس هاي مربوط به ايران با تکنيک آشناي رج زدن به تاجيکستان آمديم و 2روز بعد هم کارمان را در اينجا شروع کرديم. تاکنون طبق برنامه پيش رفته ايم و به مشکل خاصي هم بر نخورده ايم. پيش توليد بخش تاجيکستان 2هفته پس از شروع تصويربرداري در ايران با حضور خود تهيه کننده در اين کشور شروع شده است. آنها با توجه به امکانات صفر اينجا 1.5تن وسايل ، تجهيزات فني و وسايل صحنه و حرکتي را با وجود سختي جابه جايي هاي خارجي با 2پرواز به اينجا منتقل کرده اند تا هنگام توليد از نظر امکانات با مشکلي مواجه نشوند. سهراب پور که تجربه تهيه سريال هاي «معما»، «روزهاي خاکستري » و «سايه آفتاب » را هم در پرونده دارد، اضافه مي کند: روند کار تا اينجا رضايت بخش بوده و خوب پيش رفته است ؛ زمان کم است و شرايط ويژه اي داريم. براي همين تايم کار روزانه بالاست و 16 15ساعت در روز کار مي کنيم ؛ اما صميميت و همدلي در اين کار خيلي بالاست و کار به خوبي پيش مي رود و ما تا 40تا 45روز ديگر کارمان را در تاجيکستان تمام مي کنيم. وي ادامه مي دهد: مهمترين مشکل و سختي کار، تعدد لوکيشن هاست. بيشتر روزها 3 2لوکيشن عوض مي کنيم. به نظرم بايد دست نويسنده را باز گذاشت تا موقع نوشتن به تعدد لوکيشن و امکانات فکر نکند. در اين کار محمدهادي کريمي ، همزمان با ما و با توجه به لوکيشن ها مشغول نوشتن و تصحيح فيلمنامه است ؛ البته اين کارمان هدفمند است و مي خواهيم از جلوه هاي بصري تاجيکستان استفاده کنيم. سهراب پور درباره دلايل تحمل اين سختي اضافه مي کند: من از کار سخت لذت مي برم و به اين فکر مي کنم که اگر نتيجه کار خوب دربيايد، مردم بيشتر لذت مي برند. بويژه اين که آنها پس از افطار پاي اين سريال خواهند نشست و بايد وقتشان به خوبي سپري شود. ضمن اين که با خصوصيات و آداب و رسوم مردم يک کشور مسلمان ديگر هم آشنا مي شوند و اين به طور قطع شيريني خاصي به سفره هاي افطارشان خواهد داد. درباره قصه و بازيگران محمدهادي کريمي ، فيلمنامه «شکرانه » را براساس يک تم جستجو نوشته است. جواني به اسم حامد که نقشش را پوريا پورسرخ بازي مي کند به تاجيکستان مي آيد تا آدمي را پيدا کند که به طريقي به او خدمت کند. اين شخص يک تاجيکي است که حامد قبلا در مدت اقامت او در ايران با وي آشنا شده است. حالا جستجوي حامد آغاز مسيري است که او در آن با اتفاقات تلخ و شيريني روبه رو مي شود. پوريا پورسرخ و فرهاد قائميان ، تنها بازيگران ايراني سريال هستند که در تاجيکستان هم جلوي دوربين مي روند. آنها پس از «وفا» که در لبنان جلوي دوربين رفت و در نوروز 85از شبکه 3سيما پخش شد، دومين تجربه تلويزيوني خود را با اين تهيه کننده در کشوري غير از ايران پشت سر مي گذارند و حدود 14بازيگر اصلي تاجيکي و 70 60بازيگر فرعي تاجيکي در کنار آنها ايفاي نقش مي کنند که قبلا کار تئاتر کرده اند. بازيگر نقش اول زن هم که نقش مقابل پورسرخ را بازي مي کند، يک دختر تاجيکي است که او را با نام ناديا خواهيد شناخت. کارگرداني کار را هم سعيد سلطاني به عهده دارد که اين روزها شاهد پخش سريال «سالهاي برف و بنفشه »اش از شبکه 3سيما هستيد.پيشرفت همزمان مراحل فني توليد عجولانه و آغاز ديرهنگام ، قصه تکراري سريال هاي مناسبتي شده است ، بنابراين فرصتي نيست تا همه چيز آهسته و به وقت خودش پيش برود. مراحل فني يکي از مهمترين اين چيزهاست و «شکرانه » هم از اين قاعده جدا نيست. حسن ايوبي و تيمش که وظيفه صداگذاري و مونتاژ همزمان کار را به عهده دارند، در کنار گروه هستند تا مراحل فني را پا به پاي بقيه مراحل پيش ببرند. عليرضا کهن ديري هم که به عنوان سازنده موسيقي متن در اين سريال حضور دارد، در حال ساخت موسيقي کار براساس ملودي هاي تاجيکستان و تلفيقش با موسيقي سنتي ايراني است. گويا ترانه هاي متن و تيتراژ کار با خوانندگي مشترک خواننده هاي هر 2کشور ساخته مي شود و از قرار معلوم خواننده ايراني اش محمد اصفهاني خواهد بود. پخش همزمان در کشور ميزبان مدير شبکه تهران از تصميمي جديد و مهم درباره «شکرانه» خبر مي دهد: «رايزني فرهنگي کشورمان در تاجيکستان پيشنهاد داده است که پس از انجام مذاکرات با مقامات و مسوولان راديو و تلويزيون تاجيکستان ، اين سريال همزمان با شبکه 5سيما از يکي از شبکه هاي تلويزيوني تاجيکستان پخش شود.» رجبي معمار تاکيد مي کند که تاجيکي ها هيچ مشارکتي در توليد و هزينه هاي اين سريال ندارند؛ اما پيشاپيش از اين اتفاق استقبال مي کنند و با اشاره به نقاط مشترک فرهنگي ميان دو کشور، آن را يک فرصت فرهنگي خوب ارزيابي مي کنند: «اين سفر در عين کوتاهي خيلي مفيد بود و آشنايي بيشتر با فضاي فرهنگي تاجيکستان ما را به اين نتيجه رساند که انجام کارهاي مشترک فرهنگي و توليد سريال بين 2کشور کار مثبت و ارزنده اي است و مي تواند پيام مشترک اين کشورها بويژه کشورهاي اسلامي را به مردم آنها منتقل کند.» ميرباقري هم در اين سفر بر اهميت توليد مجموعه مشترک با کشورهاي همسايه و نقش آن در تعميق هر چه بيشتر مشترکات مذهبي ، اجتماعي و فرهنگي اشاره کرده بود و بر تداوم سياست توليد مشترک با کشورهاي همسايه بويژه فارسي زبانها، تاکيد کرده بود و حالا مدير شبکه تهران هم در حالي بر اين ديدگاه جديد تاکيد مي کند که براساس شنيده ها از مدتها پيش مقدمات توليد يک سريال ديگر نيز در تاجيکستان آغاز شده است و اين روزها با طي مراحل پاياني نگارش بزودي پيش توليدش آغاز خواهد شد. امسال چند تا سريال مي بينيم؟ رجبي معمار درباره ويژگي سريال هايي که به مناسبت ماه رمضان ساخته مي شوند، مي گويد: سريال هايي که براي پخش در اين ماه توليد مي شوند، بايد به مسائل انساني ، نگاهي معنوي داشته باشند. اين حال و هواي غالب اين ماه است و کاري هم که به اين مناسبت پخش مي شود بايد در اين زمينه بيننده را راهنمايي کند. وي در ادامه به خبري جديد درباره سريال هاي ماه رمضان اشاره مي کند: «امسال 4شبکه ، مشغول توليد سريال هاي مناسبتي هستند؛ ولي ممکن است معاونت سيما تصميم بگيرد که همه آنها روي آنتن نروند.» به گفته مدير شبکه تهران ، اين تصميم که هنوز نهايي نشده است به دليل اعتراض هايي است که در سالهاي گذشته نسبت به صداوسيما مطرح شد و در آن ها گفته مي شد که پخش چندين سريال پس از افطار از روزه داران وقت زيادي مي گيرد و باعث مي شود که آنها به دليل جذابيت سريال ها از انجام کارهاي ديني و معنوي مخصوص اين ماه بازبمانند. در عين حال هيچ چيز قطعي نيست و قرار نيست که اين تصميم حتي پس از نهايي شدن در توليد 4سريال ويژه اي که در شبکه هاي مختلف در حال توليد هستند، تاثير بگذارد. بايد صبر کنيم و ببينيم که معاونت سيما برنامه پس از افطار ما را چطور تدارک مي بيند و آيا «شکرانه» که زودتر از همه رقبايش جلوي دوربين رفت ، اين شانس را خواهد داشت که در ماراتن سنگين و نفسگير سريال هاي ماه رمضان پذيرفته شود يا نه.

---------------     گفتگو با بهنوش طباطبای   در انتظار اکران 3فيلم سينمايي شنبه 20 مرداد ماه 1386   23:02   :بازي تاثيرگذار بهنوش طباطبايي در سريال مسافري از هند در نقش (کتي) باعث شد تا سريال «کوي دامون و نوعروس» او از خاطر ما دور شود، اما امسال طباطبايي کارهاي زيادي را آماده پخش دارد. از او در اين مورد سوال کرده ايم: فيلمهايي که در آن ايفاي نقش کرديد، چه فيلمهايي بودند؟ اولين فيلم سينمايي که بازي کرده ام «پسران آجري » به کارگرداني مجيد قاري زاده بود و فيلمهاي بعدي عبارتند از: «مصائب دوشيزه» به کارگرداني مسعود اطيابي و «کلاغ پر» به کارگرداني شهرام شاه حسيني. در تلويزيون کاري براي نمايش نداريد؟ چرا، تله فيلم گزارش يک اعدام به کارگرداني ابراهيم شيباني بزودي از شبکه يک پخش مي شود. در اين فيلم چه نقشي داشتيد؟ نقش رويا، زني که به اتهام قتل شوهرش محکوم به اعدام شده و در زندان به انتظار مرگ نشسته است. در حال حاضر مشغول چه کاري هستيد؟ در فصل تابستان ، کار خاصي را نپذيرفتم و مشغول به تحصيل هستم و انشائالله براي پاييز قرار است در يک فيلم سينمايي بازي کنم. چه فيلمي؟ فعلاچون قراردادي امضا نکردم ، بهتر است چيزي نگويم.

 سالروز بعثت حضرت محمد مطصفی(ص)

را بر تمامی هواداران اقای پورسرخ تبریک عرض می کنم

با تشکر از (مانا) که طراحی و اماده سازی این عکس ها رو ایشون زحمت کشیدن 

 --------------------------------------------------------------

----------------------------------------------

---------------------------

-----------

-

مصاحبه روزنامه معتبر تلاش با هنرمند محبوب

پوریا پورسرخ

صفحه اول

صفحه دوم

صفحه سوم 

مصاحبه در اندازه واقعی در ادامه مطلب 

نقد و بررسی فیلم زیبا و جذاب (روز سوم)

با حضور کارگردان محبوب محمد حسین لطیفی

(برنده سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی از ۲۵ جشنواره فجر)

در شبکه دوم سیما

سه شنبه ۱۶ مرداد

بعد از اخبار سراسری

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

اخرین خبر

(مصائب دوشیزه)در جشن سینمای ایران شرکت نمی کند

اخرین اخبار(جدید)*****

ساخت سریال ۳۰ قسمتی (وراء) در تاجیکستان هم چنان ادامه دارد.

"مرتضي ميرباقري" معاون سيماي جمهوري اسلامي ايران كه در صدر هياتي به تاجيكستان سفر كرده است ، روز جمعه با حضور در پشت صحنه سريال ‪ ۳۰‬قسمتي "ورا"، در جريان پيشرفت كار ساخت اين سريال در دوشنبه پايتخت تاجيكستان قرار گرفت.

نيمي از سريال "ورا" با مشاركت هنرمندان ايران و تاجيكستان ساخته مي شود.

اين سريال كه مضمون اجتماعي دارد، همزمان با آغاز ماه مبارك رمضان از شبكه پنج سيماي جمهوري اسلامي ايران پخش خواهد شد.

"منصور سهراب پور" تهيه‌كننده و "سعيد سلطاني" كارگردان اين سريال، در جريان بازديد مسئولان صدا وسيماي جمهوري اسلامي ايران از روند فيلم برداري سريال "ورا" در تاجيكستان ، توضيحاتي را درباره سوژه و پيام اصلي سريال و همچنين هنرمندان و دست اندركاران آن ارائه كردند.

"مجيد رجبي معمار" مدير شبكه پنج سيماي جمهوري‌اسلامي ايران و "سيد هادي منبتي" مدير گروه فيلم وسريال اين شبكه، "ميرباقري" را درسفر به‌تاجيكستان همراهي مي‌كنند.

(مهمان) در جشن خانه سینما شرکت نمی کند

خبر از اقای لطیفی(نردبامی بر اسمان)

رابرت دنیرو هنرمند محبوب اقای پورسرخ

 اخرین اخبار

اکران "قاعده بازی" از این هفته قطعی شد

فیلم سینمایی "قاعده بازی" به کارگردانی احمدرضا معتمدی از چهارشنبه این هفته 17 مرداد در گروه سینمایی آفریقا بر پرده می رود.

به گزارش خبرنگار مهر، در آخرین نشستی که اعضای شورای صنفی نمایش در روزهای اخیر داشتند، اکران این فیلم به جای فیلم سینمایی "روز سوم" به کارگردانی محمدحسین لطیفی قطعی شد و از این هفته اکران خود را آغاز می کند. البته قرار بود "قاعده بازی" از هفته گذشته نمایش عمومی خود را آغاز کند که با توجه به حمایت شورای ارزشیابی و نظارت از اکران 10 هفته ای "روز سوم"، جایگزینی در چهارشنبه هفته جاری صورت می گیرد. این فیلم داستان تقابل دو خانواده ثروتمند و فقیر را در وجهی کمدی روایت می کند که از داشتن پدری مشترک باخبر می شوند. رازی که پدر خانواده سال ها از فاش شدن آن جلوگیری کرده بود. داریوش ارجمند، جمشید هاشم‌پور، سعید پورصمیمی، اکبر عبدی، حمید لولایی، علیرضا خمسه، گوهر خیراندیش، فریده سپاه منصور، انوشیروان ارجمند، مهران رجبی، مریم سعادت، کیومرث ملک‌مطیعی و الناز شاکردوست بازیگران اصلی فیلم هستند.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

با سلام

امروز می خوام شما رو به وبلاگ یکی از بچه های وبلاگ یعنی هیلدا دعوت کنم

هیلدا در وبلاگ خودشون یک داستان رو که هر چی که باشه ماله یک ادم زنده است رو گذاشته

من وقتی خوندم خیلی تهت تاثیر قرار گرفتم

برای همین در این پست می خوام هم وبلاگ ایشون به اسم گیوتین رو به شما معرفی کنم و هم شما رو دعوت کنم تا این داستان زیبا رو بخونید و یک هم فکری زیبا با هم در باره ی این مشکل دوستمون داشته باشیم.

برای خواندن مطلب به وبلاگ گیوتین مراجعه کنید 

 بلاگفا به خاطر مشکلاتی که برای ان به وجود اومده ممکنه از این به بعد فقط از طریق .ir قابل دسترسی باشه....اگر به وبلاگ سر زدید و یا وبلاگهای بلاگفا می تونید به جای .com از .ir که یک دامین ایرانی است وارد وبلاگها بشوید.

www.blogfa.ir

www.pooria-poorsorkh.blogfa.ir

این عکس رو منصوره عزیز در اختیار وبلاگ قرار داده....کمال تشکر رو از ایشون دارم

"پسران آجری" بعد از "نصف مال من، نصف مال تو"

فیلم "پسران آجری" به کارگردانی مجید قاری زاده بعد از فیلم "نصف مال من، نصف مال تو" اکران می شود.

به گزارش خبرنگار مهر، فیلم پسران آجری ساخته مجید قاری زاده که پخش آن بر عهده فیلمیران است، بعد از فیلم نصف مال من ، نصف مال تو اواخر مردادماه در گروه سینمایی استقلال به اکران عمومی درمی آید. فیلم نصف مال ، نصف مال تو از امروز در این گروه به نمایش درآمده است. در خلاصه داستان پسران آجری آمده: سه جوان آجری که خانه ای با عشق و امید می سازند، ماهور از زندگی سخن می گوید، اختلاف و تضاد نسل ها از دلتنگی و جدایی، رفاقت و دوستی پایان همه رنج ها است. در این فیلم ابوالفضل پورعرب، پوریا پورسرخ، بهنوش طباطبایی و فرزاد فرزین بازی می کنند. ترانه های پسران آجری را فرزاد فرزین بر اساس سروده هایی از افشین یداللهی خوانده و آندره آرزومانیان موسیقی متن فیلم را ساخته است. این کارگردان پس از اکران این فیلم قصد دارد ساخت شهر مداد رنگی ها را جلوی دوربین ببرد. این فیلم که فیلمنامه آن توسط قاری زاده نوشته شده، قصه و فضایی فانتزی دارد و در ژانر کودک و نوجوان ساخته خواهد شد.

-------------------------------------------------

گزارش فروش روز سوم

"روز سوم" از چهارشنبه 23 خرداد اکران شده و پس از 44 روز نمایش در 14 سینما 300/234/276 تومان فروش داشته است. بیشترین فروش روزانه این فیلم یکشنبه ششم مرداد 300/710/6 تومان بوده که دو میلیون و پانصد هزار تومان نسبت به هفته گذشته افت فروش داشته و رشد فروش اتفاقی هفته گذشته را پشت سر می گذارد.

----------------------------------------------------

"قاعده بازی" با یک هفته تاخیر اکران می‌شود

فیلم "قاعده بازی" به کارگردانی احمدرضا معتمدی با یک هفته تاخیر از چهارشنبه 17 مرداد ماه به سینماها می‌آید.

به گزارش خبرنگار مهر،  این فیلم پیش از این قرار بود 10 مرداد ماه در گروه سینمایی آفریقا جایگزین فیلم "روز سوم" شود، اما با یک هفته تاخیر از 17 مرداد ماه به سینماها می آید.

با سلام

من به خاطر تاخیر افتادن قولم مبنی بر اینکه فیلم مصاحبه اقای پورسرخ در صندلی داغ عذر خواهی می کنم

همچنین به خاطر حجم زیاد مطالب که در این دو پست قرار دادم..باور کنید مطالب و ...خیلی بیشتر از این چیزی هست که گذاشتم...اما باز وقت کم اوردم

در ضمن تبریک به خاطر دو خبر خوب ......

۱. یک هفته به اکران روز سوم اضافه شد..

و ۲. به خاطر اکران فیلم پسران اجری که تا اخر مرداد انجام خواهد شد

من امشب اپ کردم اما فردا تا بعد از ظهر به احتمال قوی مصاحبه صندلی داغ رو در وبلاگ برای دانلود همراه با عکس های ان قرار خواهم داد

در ضمن فیلم مصاحبه اقای پورسرخ در جشن افتاب مهرورزی را هم برای دانلود در اپهای بعدی قرار خواهم داد...منتظر باشید.

با تشکر

تقدیر از عوامل و بازیگران روز سوم در سایت اختصاصی بنیاد سینمایی فارابی

علیرضا رضا داد مدیر عامل بنیاد سینمایی فارابی از هنرمندان و دست اندرکاران فیلم روز سوم تقدیر نمود. هنرمندان گرامی سازندگان اثر درخشان «روز سوم» از همان روزهای آغازین تلاش برای ساخت فیلم «روز سوم» قابل پیش‌بینی بود که «روز سوم» بتواند نگاه و افق جدیدی در فیلم‌های دفاع مقدس و در سینمای ایران به روی چشم مخاطبان بگشاید. روز سوم توانست بار دیگر بر توان سینماگر ایرانی مهر تأیید بگذارد که «اگر بخواهد می‌تواند». بی‌تردید خلق «روز سوم» مدیون و مرهون عنایات ویژه خداوند متعال به گروهی است که در شرایطی سخت تمام تلاش خویش را معطوف نمودند که گوشه‌ای از حماسة حماسه‌سازان بی‌بدیل تاریخ پر افتخار ایران را به منصه بروز و ظهور رسانند. به دنبال فرصتی بودم که نه به‌عنوان دبیر جشنواره فیلم فجر بلکه براساس مسئولیتی که در حمایت از آثار ارزشمند در سینمای ایران عهده دارم بتوانم سهم کوچکی در تقدیر از شما داشته باشم. تقدیر چنین شد که نتوانم در این آئین حضور پیدا کنم و این یادداشت بهانه‌ای شد که در این آئین شکرگزاری نسبت به سازندگان «روز سوم» ادای احترام کنیم. گرچه در بیست و پنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر بخشی از ارزش‌های «روز سوم» به نمایش گذاشته شد اما شاید تب‌وتاب جشنواره نگذاشت ارزش واقعی قضاوت عادلانه و هنرمندانه داوران جشنواره به خوبی نمایان شود. داورانی که اسیر نام‌ها و نشان‌ها نشدند و فقط فیلم‌ها را دیدند و بهتر‌ین‌ها را برگزیدند. امروز که فیلم در معرض نمایش عمومی قرار گرفته است اکثر آنها که منصفند و آن روزها هنوز غبار تب‌وتاب جشنواره نگذاشته بود ارزش‌های واقعی فیلم نمایان شود معترفند که ما با اثری خالصانه، وفادار، ارزشمند و هنرمندانه روبرو هستیم. این همه تلاش را می‌ستائیم و ارج می نهیم. اگرچه فیلم سینمایی محصول تلاش گروهی هنرمندان است اما از آنجایی که فیلم به کارگردان آن شناخته می‌شود اجازه می‌خواهیم تبریک خاص خویش را تقدیم آقای محمدحسین لطیفی کارگردان ارزشمند «روز سوم» نمائیم و برای همه شما در تداوم خلق آثاری ارزشمند در سینمای دفاع مقدس روزهایی درخشان‌تر، به درخشانی ارزش‌های دفاع مقدس آرزو می‌کنیم. علیرضا رضاداد مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی نگهداری و بروز رسانی توسط روابط عمومی بنياد سينمايی فارابی

--------------------------------------------------------------------------------------------------   عکس های جدید از فیلم سینمایی روز سوم(با کمال تشکر از اقای پورسرخ)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 اخرین اخبار

مهر نیوز

پرونده "روز سوم" در شماره جدید "نقش‌آفرینان"

سی و چهارمین شماره ماهنامه بازیگری "نقش‌آفرینان" ویژه مردادماه با پرونده "روز سوم" و گفتگو با جمشید مشایخی منتشر شد.

به گزارش خبرنگار مهر، شماره مردادماه ماهنامه بازیگری و فرهنگی هنری "نقش آفرینان" با یادداشت هیئت تحریریه آغاز می شود و در ادامه اخبار بازیگران سینمای ایران و جهان منعکس شده است. پرونده فیلم "روز سوم" اختصاص یافته به گفتگو با محمدحسین لطیفی، پوریا پورسرخ، حامد بهداد، برزو ارجمند، مهدی صبایی، مجید یاسر و نگاهی به بازیگری در این فیلم. معرفی فیلم های اکران جهان، مطلبی درباره فیلم "سیزده یار اوشن"، حرف های عبدالرضا اکبری درباره چگونه بازیگر شدن و معرفی کتاب "صدا و بیان برای بازیگر" نوشته داود دانشور در ادامه آمده است. انجمن آکتورهای سینماگراف دولت فخیمه ایران، "رئیس" مسعود کیمیایی و هشت بازیگر برجسته آن، یادداشتی بر "رئیس" به قلم فریدون جیرانی و یادداشتی بر یادداشت جیرانی، مطلبی درباره آلن دلون قاتل دوست داشتنی، شمایل ماندگار گلاب آدینه در فیلم هایش، امیر آقایی مهمان صفحه "نقاب"، گفتگویی کوتاه با جمشید مشایخی، ادراکات فراحسی بازیگران متولد مرداد، چهره و خط شناسی داریوش ارجمند، معرفی نمایش های روی صحنه، بانوان برجسته تئاتر و ... به کار این شماره پایان می دهد. سی و چهارمین شماره ماهنامه سینمایی "نقش آفرینان" ویژه مردادماه 86 به صاحب امتیازی و مدیر مسئولی شکوه جیرودی و سردبیری رامین پرچمی در 68 صفحه با قیمت 1000 تومان در دسترس علاقمندان است.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

مصاحبه ها با کارگردان و بازیگران و عوامل فیلم روز سوم در روزنامه ها و سایت های معتبر

سایت تهران امروز

گفت‌وگو با محمدحسين لطيفي، كارگردان «روز سوم» يك عاشقانه تراژيك محدثه واعظي‌پور:محمدحسين لطيفي در يك تجربه تازه و متفاوت در كارنامه فيلمسازي‌اش در دل جنگ و خون، درامي عاشقانه را روايت كرده، قصه‌اي تراژيك كه در بطن جنگ از عشقي بي‌فرجام حكايت دارد. كارگردان فيلم‌هاي پرفروشي مثل «دختر ايروني» و «خوابگاه دختران» در سال‌هاي اخير، تلاش كرده دوباره مخاطبان سينما را با فيلم‌هاي دفاع مقدس آشتي دهد. «روز سوم» نشان مي‌دهد با نگاهي تازه به جنگ و آدم‌هايش مي‌توان فيلمي ساخت كه مردم براي ديدنش ترغيب شوند. *** فيلمنامه اوليه «روز سوم» چه جذابيتي داشت كه آن را براي ساخت انتخاب كرديد؟ قرار گرفتن يك خواهر و برادر در موقعيتي ويژه بيشتر از هر چيز ترغيبم كرد. اينكه برادر ناچار است يا خواهرش را بكشد يا در باغچه خانه، زنده مخفي كند، به‌نظرم جذاب بود. اما اين فيلمنامه جذاب و كامل را به كل تغيير داديد. فيلمنامه اوليه حجم زيادي داشت و اگر مي‌خواستم آن را كامل بسازم، 250 دقيقه مي‌شد. تغييرها فقط به‌خاطر زمان طولاني فيلمنامه اتفاق افتاد؟ بعضي شخصيت‌ها، مناسبات، روابط و عكس‌العمل‌ها مورد علاقه من نبود. به همين دليل ترجيح دادم فيلمنامه را دوباره بنويسم. در آن نسخه، شخصيت فواد وجود داشت يا شما آن را به فيلمنامه اضافه كرديد؟ يك سرباز عراقي داشتيم كه مثل فواد نبود. بيشتر شبيه اغلب شخصيت‌هاي عراقي در فيلم‌هاي سينمايي بود. مساله ازدواج و قصه‌هاي فرعي وجود نداشت. به‌هرحال شخصيت فواد و ديگر شخصيت‌هايي كه در فيلم مي‌بينيم، از فيلتر ذهني من گذشته‌اند. حضور حامد بهداد خيلي كمك كرده تا اين شخصيت قابل باور از كار درآيد. قطعا همين‌طور است. ‌ اصلاً نمي‌شود فواد را بدون حامد بهداد تصور كرد. به هيچ‌وجه. حامد بهداد بهترين گزينه براي اين نقش بود. البته 10 روز بر سر انتخاب او بحث كرديم. من هيچ بازي‌اي از او نديده بودم. خيلي‌ها او را توصيه مي‌كردند و من مخالف بودم. روزي به دفترمان آمد، وقتي او را ديدم، گفتم اين همان فوادي است كه مي‌خواهم و بعد متوجه شدم كه حامد بهداد كه همه پيشنهاد مي‌دادند، او است. «روز سوم» در شرايط خاصي توليد شد، فكر نمي‌كنيد بهتر بود زمان كافي داشتيد و مثلا 6 ماه روي فيلمنامه كار مي‌كرديد و بعد فيلمبرداري شروع مي‌شد؟ زماني كه سكانس اول را مي‌گرفتيم، نمي‌دانستم قرار است چه اتفاقي در پايان فيلم بيفتد. پيش مي‌رفتيم، قصه شكل مي‌گرفت و پخته‌تر مي‌شد. شرايط فيلمبرداري به كارهاي مستند داستاني شبيه بود اما من و همه گروه سعي مي‌كرديم بهترين راه را انتخاب كنيم و به بهترين نتيجه برسيم. فكر مي‌كنم چيزي كه به‌دست آورده‌ام و تجربه‌هايي كه «روز سوم» برايم به همراه داشته، بيشتر از چيزهايي بوده كه به‌خاطر دشواري كار از دست داده‌ام. اين فيلم در شرايطي ويژه خلق مي‌شد و خدا همراهمان بود. با اين شرايط از نتيجه كار راضي‌ام. شايد اگر 6 ماه فرصت داشتم، روي فيلمنامه كار كنم به اين نتيجه نمي‌رسيدم. اين شكل از كار نگرانتان نمي‌كرد؟ نگران مي‌شدم اما بعد از مدتي احساس مي‌كردم حمايت خدا همراهم است. تلاش گروه هم دلگرمم مي‌كرد اما واقعيت اين است كه به‌خاطر شتاب كار اذيت شدم. شما فيلم‌هاي مختلفي ساخته‌ايد كه شايد در نگاه اول هيچ فصل مشتركي بين آنها نباشد اما يك عامل پيوند‌دهنده اين فيلم‌هاست، فكر مي‌كنم براي شما قصه‌گويي حرف اول را مي‌زند. قصه‌گويي و فرم روايت برايم اهميت زيادي دارد. سعي مي‌كنم اول به اين فكر كنم كه قصه را به شكلي جذاب روايت كنم و بعد به فكر تكنيك هستم. هميشه دنبال اين بوده‌ام كه مخاطب متوجه حضور من به‌عنوان كارگردان نشود. اين كار سختي است كه كارگردان خودش را حذف كند و اين فرصت را به بيننده بدهد كه به قصه توجه كند. البته با ديدن «روز سوم» و «صاحبدلان» كاملاً مشخص‌است‌كه‌شمادر‌زمينه‌كارگرداني‌هم رشد كرده‌ايد. قصه برايم حرف اول را مي‌زند اما اين به معني توجه‌نكردن به تكنيك و سبك كارگرداني نيست. دوست ندارم مخاطب، قصه را از دست بدهد. تكنيك كارگرداني بايد در خدمت روايت قصه باشد. در «روز سوم» براي اولين بار مايه عشق در فيلم‌هاي شما اين‌قدر پررنگ شده. «روز سوم» يك عاشقانه جنگي است. آلفرد هيچكاك كه فيلم‌هاي پرتعليق مي‌ساخت و عنصر ترس در آثارش برجسته بود، آدمي بود كه از طريق اين فيلم‌ها مي‌خواست بر ترسش غلبه كند. من هم با ساخت اين فيلم مي‌خواستم عشق را تجربه كنم. عشق براي من بت است و دوست دارم آن را به شكل ايده‌آلش به تصوير درآورم. قهرمان‌هاي عاشق را دوست دارم، «روز سوم» آغاز يك جريان است و اميدوارم در فيلم‌هاي ديگر هم بشود به عشق پرداخت. اولين بار است كه به عشق بين عراقي و ايراني اشاره مي‌شود. عشق فواد به سميره واقعاً صادقانه است... فواد با آنكه دشمن است، درنده و خشن است و سبوعيت دارد اما عشقش به سميره واقعي است. او آدمي منفي نيست. اصلاً نمي‌خواستم به او اينطور نگاه كنم. در يك شخصيت‌پردازي درست، آدم‌هاي منفي هم ابعاد شخصيتي مختلفي دارند. فواد به‌عنوان دشمن، ناجوانمردانه به ما حمله كرده اما علاقه‌اش به سميره صادقانه است. اين را در سكانس مرگش مي‌شود ديد، در آن چشم‌هاي بهت‌زده و غمگين. بله، فواد مستاصل است و البته رفتن سميره و از دست دادن او را باور نمي‌كند. فواد، جذاب‌ترين شخصيت فيلم است، حتي از سميره و رضا هم جذاب‌تر است. اگر اين‌طور نبود، بازنده بودم. دليل موفقيت فيلم، جذاب‌بودن قطب منفي و نگاه تازه به شخصيت يك سرباز عراقي است. «روز سوم» اولين تجربه شما در حوزه سينماي جنگ است. سكانس‌هاي جنگي، درگيري و انفجار خوب كارگرداني شده، براي كارگرداني اين صحنه‌ها مشاور داشتيد؟ من در اين فيلم از مشاوره حميد آخوندي استفاده كردم، او به عنوان فرمانده‌اي كه 8 سال در جبهه بوده، صحبت‌هاي زيادي با من داشت و من از نظر او استفاده مي‌كردم، اما موقع فيلمبرداري، اجراي اين فكرها و ايده‌ها با من بود. مثلاً در سكانسي كه همه در خانه محاصره شده‌اند و فواد بيرون است، از آقاي آخوندي پرسيدم با توجه به تجربه‌هايي كه از جنگ داري اگر در اين شرايط بودي چه مي‌كردي؟ او گفت با آرپي‌جي مستقيم شليك مي‌كردم به دشمن و من از اين ايده استفاده كردم. به‌نظر من كارگردان يا نبايد اسم خودش را كارگردان بگذارد يا بايد بتواند هر فيلمي بسازد. فرقي نمي‌كند در چه ژانري باشد، بايد از آموزش‌هايي كه ديده و تجربياتي كه به دست آورده درست استفاده كند. من در 2 شب سكانس‌هاي قرارگاه را گرفتم، در اين 2 شب هم سكانس‌هاي اوليه را گرفتيم هم صحنه‌هاي بمباران و انفجار را، اين حاصل يك كار گروهي قابل توجه است، هر كارگردان ديگري در اين مدت بتواند اين كار را بكند به او جايزه مي‌دهم. «روز سوم» ضرباهنگ خوبي دارد اما در سكانس كانال ريتم فيلم مي‌افتد، دوست نداشتيد اين سكانس را فشرده‌تر بگيريد؟ دوست داشتم اما نمي‌شد. من در سكانس‌هاي قبلي اطلاعات زيادي درباره اين آدم‌ها به بيننده نمي‌دهم، اما دوست داشتم 4 دقيقه قبل از مرگشان بيننده بيشتر با آنها آشنا شود. اگر ما در دقيقه 10 فيلم اين سكانس را داشتيم در مخاطب تاثير زيادي نداشت اما در اين زمان، تاثير حسي اين سكانس‌ها برايم مهم بود. به‌نظر مي‌رسد كلا تاثيرگذاري عاطفي فيلم برايتان مهم بوده؟ خيلي مهم بود. چرا؟ آدم‌هاي جنگ در اغلب فيلم‌هاي جنگي سينماي ايران، آدم‌هايي آسماني و دور از ذهن ما هستند. به همين دليل مخاطب با اين آدم‌ها همذات‌پنداري نمي‌كرد، اما در «روز سوم» من به دنبال اين بودم كه نشان بدهم با آدم‌هايي مثل خودمان روبه‌رو هستيم، آدم‌هايي كه خوب مطلق نيستند. خطاها و اشتباه‌هايي هم دارند اما به‌خاطر وطن و اعتقادشان از جان مي‌گذرند. ديدن آدم‌هايي مثل ما در اين موقعيت بحراني، روي مخاطب تاثير مي‌گذارد. به‌نظر من سميره نماد ايران است. در پايان هم بالاخره نجات پيدا مي‌كند. مي‌تواند نماد خرمشهر هم باشد، آدم‌هاي زيادي قرباني مي‌شوند تا او زنده بماند. با توجه به اينكه تاثيرگذاري فيلم برايتان مهم بوده، براي خودتان كداميك از لحظه‌هاي فيلم تاثيرگذارتر است. دو لحظه از فيلم را هر وقت مي‌بينم منقلب مي‌شوم. يكي صحنه رقص مرگ سليمان و ديگري جايي كه فواد تفنگش را به سمت سميره مي‌گيرد و مي‌گويد «مي‌زنمت» و سميره راه مي‌افتد و مي‌رود. اين لحظه عاشقانه برايم دوست داشتني است عشق بين دو قطب مخالف كه خوب هم از كار درآمده. بعد از «روز سوم» ساخت «توفيق اجباري» را شروع كرديد. فيلمي كه شبيه فيلم‌هاي قبلي‌تان است و احتمالاً پرفروش مي‌شود. بعد از «روز سوم» خيلي نگران بودم، دلم نمي‌خواست از سينمايي كه تجربه كرده بودم و دوست داشتم فاصله بگيرم و فقط در فضاهاي سنگين و جدي كار كنم. نگاه سينمايي من از سال 74 با الان تفاوتي نكرده، فقط تجربه‌ام بيشتر شده است. «توفيق اجباري» يك فيلم طنز و كاملاً مفرح است. گويا بعد از «توفيق اجباري» هم قرار است مجموعه «شهر آشوب 2» را كارگرداني كنيد؟ نام اين مجموعه «نردباني بر آسمان» و ادامه بر«شهر آشوب» است. در اين مجموعه زندگي غياث‌الدين كاشاني يكي از دانشمندان قرن نهم هجري روايت مي‌شود. «نردباني بر آسمان» با فيلمنامه و فضايي جديد با «شهر آشوب» تفاوت دارد. براي اكران «توفيق اجباري» منتظر جشنواره فجر باشيم؟ فيلم در جشن خانه سينما شركت مي‌كند و بعد از آن احتمالاً اكران مي‌شود.                         **************************************                     با حامد بهداد، بازيگر روز سوم: بازيگری ام رو به پيشرفت است نويسنده: رضا آشفته اين روزها در سينماهاي تهران شاهد بازي حامد بهداد در نقش يك سرباز عراقي در فيلم روز سوم به كارگرداني محمدحسين لطيفي هستيم. اين بازيگر كه 6 آبان 1352 در مشهد متولد شده و داراي مدرك ليسانس است، تاكنون در 10 فيلم به نام هاي آدم ، روز سوم ، عروس كوهستان ، باغ فردوس، پنج بعد از ظهر، رقص با ماه ، صحنه جرم، ورود ممنوع! ، كافه ستاره ، بوتيك ، اين زن حرف نمي زند و آخر بازي بازي كرده است. اين بازيگر در نشست مطبوعاتي فيلم روز سوم درباره بازي در نقش افسر عراقي گفته است: موقعي كه من بازي مي كنم، هيچگاه سر صحنه ديالوگ حفظ نمي كنم يا سعي نمي كنم يك ميزانسن را به صورت خشك اجرا كنم بلكه در آن صحنه مثل يك آدم عادي زندگي مي كنم، راه مي روم و خود واقعي ام را در فيلم جاري مي كنم. <روز سوم> و بازي در نقش افسر عراقي باعث شد تا به سراغ حامد بهداد برويم و با او گپ بزنيم. درباره چگونگي انتخاب شما براي بازي در فيلم روز سوم بگوييد. غيرمتعارف بود، يكباره اين اتفاق افتاد و من براي اين فيلم انتخاب شدم. چه پروسه اي را براي رسيدن به نقش خود طي كرديد؟ در محيط قرار گرفتم و رفته رفته به نقش رسيدم. ارتباط با محمدحسين لطيفي، كارگردان روز سوم چگونه بود؟ عالي بود. او مردي مهربان است و با سعه صدر فضا را در اختيار بازيگر قرار مي دهد. كارگردان تا چه حد در رسيدن به نقش موثر بود؟ خيلي زياد. فيلمنامه در اين نقش آفريني چقدر تاثير داشت؟ با آنكه اصل، قصه است اما بيشتر از فيلمنامه، كارگردان در نقش آفريني من موثر بوده است. در هنگام تصويربرداري ارتباط شما با ديگر بازيگرها براي نقش آفريني و رسيدن و پرداختن به قصه فيلم چگونه بود؟ عالي بود. ما در ارتباطي سازنده و خيلي خوب توانستيم وارد بازي شويم. آنها به نوبه خود به من خيلي كمك كردند، تا من هم خيلي خوب از عهده نقش آفريني ام برآيم. نقش مثبت و منفي در شكل گيري شخصيت بازيگر تا چه حد تاثيرگذار است؟ هيچي. بيشتر دوست داريد كه چه نوع نقش هايي را بازي كنيد؟ همين نقش افسر عراقي. اين نقش ها غيرمعمول است و بازيگر را به چالش براي نقش آفريني مي خواند. چند هفته اي از اكران روز سوم مي گذرد، با توجه به بازتاب اين فيلم از نقش خود در اين اثر تا چه حد رضايت خاطر داريد؟ خيلي راضي هستم. اين فيلم نسبت به كارهاي قبلي تان چه نكته اي را براي شما روشن مي كند؟ فكر مي كنم بازي ام رو به پيشرفت است. الان چه كار مي كنيد؟ استراحت. كارهاي بعديتان مشخص است؟ نه                                *********************** تهران امروز   «روز سوم» به روايت مدير جلوه‌هاي ويژه 2 سكانس دشوار محسن روزبهاني: جلوه‌هاي ويژه يك مجموعه بزرگ است كه يكي از زيرمجموعه‌هاي آن طراحي جلوه‌هاي ويژه براي فيلم‌هاي جنگي است. طراحي اين سكانس‌ها بيشتر ديده مي‌شود به همين دليل عده زيادي فكر مي‌كنند جلوه‌هاي ويژه يعني خلق صحنه‌هاي انفجار و جنگي. اما مي‌توان در عرصه‌هاي مختلف از جلوه‌هاي ويژه استفاده كرد. نويسنده‌ها معمولا وقتي مي‌خواهند سكانس‌هايي را بنويسند كه در آنها نياز به جلوه‌هاي ويژه است، گمان مي‌كنند در سينماي ايران قدرت خلق اين صحنه‌ها نيست و تخصص ما فيلم‌هاي جنگي است. اما هر بار كارگرداني جسارت كرده و سكانس‌هايي را با جلوه‌هاي ويژه متفاوت طراحي كرده، پاسخ مثبت گرفته. در «تقاطع» صحنه تصادف اتومبيل‌ها خوب از كار درآمد و در «قاعده بازي» شكل تازه‌اي از جلوه‌هاي ويژه را در سينماي ايران شاهديم. جلوه‌هاي ويژه در سينماي دفاع مقدس رشد چشمگيري داشته. تجربيات مختلفي كه در اين عرصه داشته‌ايم باعث شده به نتايج مطلوب برسيم. اگر در بخش‌هاي ديگر جلوه‌هاي ويژه هم كار كنيم، سينماي ايران پتانسيل انجام پروژه‌‌هاي بزرگ‌تر را دارد. قبل از شروع فيلمبرداري «روز سوم» گمان مي‌كردم به دليل بي‌تجربه بودن محمد‌حسين لطيفي در حوزه سينماي جنگ، كار دشواري در پيش داشته باشيم، اما برخلاف تصور، لطيفي نسبت به كار تسلط كافي داشت و همكاري با او تجربه خوبي بود. در «روز سوم» هم مثل ديگر فيلم‌هاي جنگي كه كار كرده‌ام، صحنه‌هاي انفجار و درگيري زيادي داشتيم. اما مهم‌ترين بخش جلوه‌هاي ويژه را در دو صحنه مي‌بينيم. جايي كه در بازار انفجار رخ مي‌دهد كه صحنه شلوغي است و ديگر در صحنه‌هايي كه سميره روي دوش يك بازيگر حمل مي‌شود. براي ارتقاي جلوه‌هاي ويژه مدتي است در شركتي جلوه‌هاي ويژه ميداني و كامپيوتري را انجام مي‌دهيم، در اين شركت امكانات مجهزي براي تدوين و فيلمبرداري داريم و اميدواريم بتوانيم در بخش جلوه‌هاي ويژه تجربه‌هاي متفاوتي داشته باشيم.                            ************************  سایت سی نت   برزو ارجمند گفت: همه بازيگران «روز سوم» همدل بودند تا فيلم را با بهترين كيفيت به جشنواره برسانند و خوشبختانه اين رفاقت و اتحاد نتيجه هم داد. برزو ارجمند بازيگر « روز سوم » اظهار داشت: شخصيت امير در فيلمنامه براساس شخصيتي واقعي خلق شد. وي گفت: هربازيگري كه مي‌خواهد نقشي را بازي كند، بايد چيزي را به آن اضافه كند ولي اين شخصيت در ذهن آقاي لطيفي كاملا شكل گرفته بود و از طرفي نمونه واقعي داشته است. ارجمند، در مورد كار روي لهجه جنوبي بازيگران در فيلم «روز سوم» گفت: يكي از ويژگي‌هاي فيلم، كار خوب روي لهجه‌ها بود. آنجا دوستان خيلي خوبي داشتيم. دوستاني مثل امير عزيزي و مهدي ساكي كه من بيشتر با مهدي ساكي تمرين مي‌كردم و در طول فيلم، من و بازيگران ديگر فيلم كه بايد با لهجه جنوبي صحبت مي‌كردند، همه تلاش خود را به ‌كار بستيم تا جملاتي را كه قرار است بگوئيم، درست تلفظ كنيم و براي اين كار بارها تمرين كرديم. برزو ارجمند در ادامه اين گفت‌وگو در مورد يكدستي بازي خود نسبت به ساير بازيگران فيلم، گفت: به نظرم همه بازيگران فيلم خوب بازي كردند و تمام شخصيت‌هاي فيلم قابل درك و باور درآمد‌ه‌اند. وي در مورد عدم توجه به بازي خود در جشنواره بيست و پنجم، گفت: هيئت داوران هستند كه بايد نشر بدهند و انتخاب كنند. من اعتراضي به اين قضيه ندارم و به نظرم، مهم اين بود كه مردم و خود محمدحسين لطيفي، از كارم راضي باشند چرا كه، هميشه احساس مي كنم بازيگر فرزند كارگردان است و وقتي پدري از فرزندش راضي باشد، مطلوب و خوشايند است. ارجمند گفت: آقاي لطيفي از بازي من راضي بود و همين برايم كافي بود، ضمن اين كه من همه فيلم‌ها را نديده‌ام كه بتوانم در مورد خودم قضاوت كنم اما هميشه فكر مي‌كنم كه «حامد بهداد» حقش بود كه در جشنواره بيست و پنجم سيمرغ بلورين بازيگر مكمل را از آن خود كند. وي درباره فينال فيلم كه با حضور امير و سميره به عنوان دو بازمانده تمام مي‌شود؛ گفت: سميره مام وطن است و از رودخانه عبور داده مي‌شود. به نظرم اين پايان خوبي براي اين فيلم است. ارجمند درمورد خاطره انگيزترين صحنه فيلم «روز سوم» گفت: همه فيلم براي من خاطره بود، زيرا بسيار كارسختي بود. به عبارتي ديگر، به غير از همدلي و دوستي ساخته شدن فيلم در آن مقطع زماني، امكان‌پذير نبود. همه بچه‌ها تمام مدت و شبانه‌روزي تلاش كردند. ما فيلمنامه كامل در دست نداشتيم و معلوم نبود كه فردا چه سكانسي گرفته مي‌شود، اما همه بازيگران همدل بودند تا فيلم را با بهترين كيفيت به جشنواره برسانند و خوشبختانه نتيجه هم داد. وي درباره نسخه جديد فيلم به فارس گفت: «روز سوم» را در اكران عمومي ديده‌ام و به نظرم كار خيلي بهتر شده است زيرا كه يك مقدار كوتاه‌تر شده و ريتم و ضرباهنگ آن عالي شده است. ارجمند كه ترانه پاياني مجموعه تلويزيوني «ما چند نفر» را خوانده، گفت: آقاي فياض موسوي از من براي اين كار دعوت كرد. بايد بگويم من در زمنيه موسقي اطلاعات فراواني ندارم و فقط به عنوان يك بازيگر و يك علاقه‌مند به موسيقي، موسيقي گوش مي‌دهم و گاه در اين زمينه فعاليت مي‌كنم. نه ادعايي دارم و نه هدفي را در اين زمينه دنبال مي‌كنم. منبع: خبرگزاری فارس                                            **** ********************************       فؤاد «روز سوم» هميشه در خاطرم مي‌ماند  ايران اکونوميست: حامد بهداد گفت: در فيلم «روز سوم» نقش فؤاد هميشه در خاطرم مي‌ماند. سينما، راديو و تلويزيون 4/4/1386 حامد بهداد در گفت‌و‌گو با خبرنگار سينمايي فارس، درباره بازي در فيلم «روز سوم» گفت: زبان، مليت، اختلاف جغرافيايي و فرض پوشش متفاوت، مسائلي نيستند كه بازيگر از آن‌ها خوف داشته باشد و در انتخاب نقش توسط بازيگر، دلايل منفي و بازدارنده قلمداد شود. وي ادامه داد:نقش در هر شكل و متعلق به هر جاي دنيا كه باشد، بازيگر مي‌تواند آن را به خود نزديك كند. بهداد، ايفاي نقش يك عراقي را دور از دسترس ندانست و افزود: در هر شكل، عراقي‌ها از ما دور نيستند و ما در طول اين 20 سال، آنها را شناختيم. رفتاري كه عراقي‌ها با اسراي ما مي‌كردند، حرف‌هايي كه از زبان بسيجي‌ها، رزمنده‌ها و سپاهي‌ها شنيديم، تلويزيون، داستان‌ها و فيلم‌هاي سينمايي، همگي به ما اين شناخت را داده‌اند. بازيگر نقش فواد در «روز سوم» به فارس گفت: در كنار اين نكات،عراقي‌ها در مجاور ما زندگي مي‌كنند و به‌صورت قومي، قبيله‌اي در ايران با اعراب نزديك هستيم. اگر مي‌خواستيم نقش يك اسكاتلندي را بازي كنيم، در آن شرايط بايد تحقيق مي‌كرديم ولي اين نقش، نياز به تحقيق نداشت. به گفته وي، براي كسب شناخت از نقش يك عراقي، با پيچيدگي روبرو نيستيم و كار بازيگر است كه باعث مي‌شود اين شخصيت تك بعدي در نيايد. بهداد معتقد است: روح انساني را كه در هر نقشي بدمي، آن نقش تك بعدي نمي‌شود. اين بازيگر كه در جشنواره بيست‌و‌پنجم فيلم فجر براي فيلم «روز سوم» كانديداي بهترين بازيگر نقش دوم مرد بود، مي‌گويد: اين سيمرغ،آن سيمرغي نيست كه اگر روي شانه كسي بنشيند، فضيلت باشد.ما بي‌شمار بازيگر همچون خسرو شكيبايي و مهدي هاشمي داريم كه بايد هر بار به آنها سيمرغ داد. پاداش، آن است كه از يك بازيگر در طول تاريخ به نيكي ياد كنند. بهداد در ادامه افزود: از يك مرحله‌اي به بعد، ديگر سيمرغ، اسكار، ونيز و كن جواب نمي‌دهد. كار فراتر از تشويق و پاداش است و يك اتفاق هنري افتاده كه كاملا فرهنگي است. اين بازيگر سينما كار با محمدحسين لطيفي را بسيار مطلوب خواند و گفت: حرف خاصي نمي‌توانم درباره فواد بگويم، جز اينكه فقط او را بازي كردم.                                 ******************************            روزنامه شرق   گفت وگو با محمدحسين لطيفي کارگردان «روز سوم» ايمان به روز سوم  مجيد توکلي «روز سوم» در شرايطي عجيب ساخته شد و در زماني عجيب تر به جشنواره فجر رسيد. در شرايطي که حتي بازيگران فيلم باور نمي کردند فيلم به جشنواره برسد «روز سوم» بهترين فيلم جشنواره بيست و پنجم شد و خيلي زود موافق و مخالف سرسخت پيدا کرد. حالا خارج از آن هياهو، لطيفي فيلم تازه اش را که يک فيلم شهري است در تهران جلوي دوربين برده و درباره روزهاي سخت و سريع کار در خرمشهر حرف مي زند و اينکه به ساخت روز سوم ايمان داشته... *** روز سوم چقدر آن چيزي شده که مي خواستيد؟ سال ها نشستم تا فيلمي شبيه اين ببينم ولي ديدم هيچ کس نمي سازد. معتقدم اين فيلم يک جور ديگر است. چيزي که شبيه اش را کسي نساخته است. اين تفاوت ها دقيقاً چه چيزهايي ست؟ فکر مي کردم سينماي ما از جنس جنگي اش عموماً داراي اين گرمايي نيست که تماشاگر را بنشاند. يا به فرم مي پرداختيم مثل «سفر به چزابه»، يا مثل «دوئل» که تکنيک بر فضا مي چربيد. ما جنس ديگر را نداشتيم و سال ها جايش خالي بود. من آمدم در اين بخش و احساس کردم مي توانم معادلات را به هم بريزم. يعني فکر مي کرديد در همه اين سال ها سينماي جنگ ما قصه ندارد؟ دقيقاً. توجه به قصه و آدم هاي جنگ کمتر بود. مثل کارگردان هايي که فيلم تاريخي مي سازند، محو آن دکور و لباس و صحنه مي شدند، در صورتي که خودشان نبايد محو شوند. بايد کاري کنند تا تماشاگر محو شود. حالا اکثر کارهايي که من ديدم خود کارگردان تحت تاثير اين فضاهاست. حواسش پرت مي شود و يادش مي رود ما يک سري آدم داريم که اين آدم ها و شخصيت ها مهم اند. پس به اين دليل بود که رسيديد به سينماي جنگ؟ قسمتم بود. اين جوري نبود که من يک قصه را بردارم و ببرم توي يک دفتري و بگويم من مي خواهم اين را کار کنم. تا امروز اين اتفاق هيچ وقت نيفتاده. بيشتر به قسمت معتقدم. قسمتم اين بود که «روز سوم» را بسازم. قصه اي که دست تان رسيد چه بود؟ اينکه يک برادري مجبور مي شود در محاصره دشمن، خواهرش را در يک باغچه، زنده پنهان کند و برود و داستان هاي باقي. اين دستمايه اي بود که من دوست داشتم. و سرهنگ عراقي اي نبود که عاشق شود؟ چرا بود. ولي خيلي سياه و منفي بود. عين بقيه عراقي هاي فيلم هاي ديگر. عملکردش خيلي کثيف بود. به نظرم روبات بود. آدم نبود. شخصيت ها هم همين ها بودند؟ شش شخصيت فرعي که کنار رضا بودند، نبود و آدم هايي که مي خواستند با رضا همراه شوند را ما نمي شناختيم. 38 صفحه فيلمنامه مان براي قبل از جنگ بود و قاعدتاً مي خورد به سه روز اول خرمشهر. ولي من دوست داشتم سه روز آخر خرمشهر باشد. احساسم اين بود که بايد خرمشهر را بگذاريم و برويم. زمان جشنواره که با هم حرف مي زديم گفتيد فيلمنامه اي وجود نداشت، اين باعث نشد تا از شخصيت پردازي دور بمانيد؟ چرا. ولي من يک سوال مي کنم. اگر قرار بود چهل دقيقه قبل از جنگ را تعريف کنم و بعد جنگ را شروع کنم و بعد جنگ را تمام کنم مي شد زير دويست دقيقه فيلم را جمع کرد؟ گمان نکنم... نمي شد. چون يا بايد بگويي يا نبايد بگويي. يکي از سکانس هايي که توي قصه بسيار زيبا پرداخت شده بود، سکانس بازار بود ولي از لحاظ زمان منطقي نبود. باور کنيد دست يک کارگردان خيلي وقت ها بسته است. اينکه بخواهد خوب بگويد و همه چيز را سر جايش بکوبد. بنابر اين مي شد دويست دقيقه. اما باز هم شخصيت هايش براي ذهن يک نفر ديگري بود که او بايد مي ساخت. که شايد اگر او مي ساخت بهتر از من هم مي ساخت ولي خب قرار بود من بسازم. شخصيت هاي قصه اش را نمي شناختم. اين آدم ها را مي شناسيد؟ شديداً. مثال مي زنم. در آن قصه اين بود که حتماً اينها گنجي را در خانه دفن کرده اند و آن چاله براي آن گنج است و يک سري ماجراهاي اين جوري و اين قدر منطق تراشي مي شد براي اينکه بگوييم اين خواهره مي خواهد برود اين تو. من نيازي نداشتم. من با نگاه به بيل و کندن زمين در زمان آمدن دشمن، اين قضيه را حل کردم. مي خواهم بگويم چقدر زمان فرق مي کرد. نمي توانستم با آن فيلمنامه بروم سر صحنه. همان زمان که در جشنواره فيلم را ديدم به اين حس رسيدم که شخصيت پردازي ها در فيلم به خوبي صورت نگرفته و در تعريف بعضي از کاراکترها دچار مشکل هستيد. حالا هم که دوباره فيلم را ديدم باز به اين مشکل برخوردم. مثال ديگري مي زنم. وقتي که ما يک کاري را شروع مي کنيم يا بايد از آغاز تکليف مان با خودمان مشخص باشد که چه سمتي را گرفتيم و دنبال چه هدفي هستيم. مثل يک فرمانده اي که مي گويد من حرکت مي کنم و براي گرفتن اين تپه 6 تا کشته مي دهم. حالا اگر 60 تا کشته بدهد خوب نيست و اگر هم يک کشته بدهد خيلي خوش شانس است. چيزي که به دست مي آوريم و چيزي که از دست مي دهيم چيست؟ با اين هدف وقتي وارد ماجرا شويم، دقيقاً برايمان مشخص است که حالا شخصيت پردازي اينها زمان مي خواهد و مي شود 150 دقيقه. آيا سينماي 150 دقيقه اي داريم؟ اگر نداريم بايستي امير قصه را بردارم. چه اتفاقي مي افتد؟ هيچي. يا مالک سراج نباشد. يا استفاده نکنيم يا اگر همه اينها را مي خواهيم هدفمند و هر کدام به يک اندازه و اين طوري بيننده تکليفش را مي داند. آخر اين برابري شخصيت ها به يک اندازه نيست. مثل همين مالک سراج و دوستش که آنها را با چند نماي دو نفره مي شناسيم ولي بقيه دوست هاي رضا اين گونه معرفي نمي شوند. من يک مثال بزنم. نماهاي باز در فيلم زياد است. اين نماها به خاطر تعدد پرسوناژ نيست؟ نه. اينها يک گروه هستند و تماشاي جمعي شان براي من زيباتر بود. مي خواستم واقعي نشان شان دهم. هر چقدر اين حس را تقطيع کنيم کارگردان را مي بينيم. من مي گويم کارگردان را بگذاريم کنار و قصه را ببينيم. به خاطر اين من اصلاً تقطيع نمي کنم مگر در لحظاتي که جنگ است و مي خواهيم يک فضاي تيمي را ايجاد کنيم. حالا دوباره من سوال کنم. از شخصيت مالک چه گرفتي؟ يکي از دوست هاي رضا که او هم براي خودش يک خط از درام را دارد و بچه اي را از دست مي دهد... و اينکه اجاق کور است، قبلاً دو زن طلاق داده و عشق بچه است. خب من هم همين را مي خواستم. ولي بقيه شخصيت ها به اين اندازه پرداخت نشده اند. بعضي اطلاعات را فقط با ديالوگ مي فهميم. اگر هر کس ديگري اين کار را کرده بود تحسينش مي کردم. چرا؟ چون اين نوع معرفي شخصيت اصلاً براي سينماي ايران نيست و هيچ کارگرداني نتوانسته از اين پله رد شود. موفقيت اين است که مردم با حال بدي از سينما بيرون مي آيند و همه شخصيت ها را هم دوست دارند. هدف من هم همين بود. نمي خواستم فيلمي بسازم که در جشنواره هاي خارجي بگويند به به و چه چه. من براي مردم ايران کاري کردم که بقيه در سينماي جنگ نکردند. در «سفر به چزابه» اين حرکت نشده؟ چرا ولي چه زماني را نشان مي دهيم و چه موضوعي را پي مي گيريم. يک موضوع خيالي را داريم پي مي گيريم و اين يک حرکت آوانگارد جنگي است و ربطي به سينماي ما هم ندارد. ولي من براي مردم فيلم مي سازم. اگر هم دارم براي مردم فيلم مي سازم، قصه ام را نمي پيچانم. ولي اگر بخواهم براي شما فيلمي بسازم که بگوييد حسين لطيفي خيلي کاربلد است، آن وقت مي روم آن را مي سازم. مي گويم هدف دارم. بعضي ها مي گويند چرا «فرار بزرگ» را ساختي. خب من مي خواستم مردم را بخندانم و هدفم مشخص بوده. من احساسم اين است که در روز سوم هدف گيري ام مشخص بود، از هدف گيري ام هم موفق آمدم بيرون. الان برخورد مردم را مي بينم که با فيلم ارتباط برقرار مي کنند. اين به خاطر حس دراماتيک داستان است ديگر.. خب اين وظيفه يک سينماگر حرفه اي است. شما وقتي «فهرست شيندلر» را مي بيني بي خودي يهودي ها را دوست داري ولي نمي داني چرا. آن فيلم چند ساعت است؟ سه ساعت. ما در سينماي خودمان نمونه اش را نداريم. داريم. دوئل را داريم. سگ کشي را هم داريم. داريم ولي چه اتفاقي برايشان مي افتد؟ به زور به تماشاگر بليت مي دهيم که برود سينما. در «سگ کشي» هم چه اتفاق بزرگي افتاد؟ من در مرحله اول بايد سينمادار، مردم، تهيه کننده و همه چيز را با هم جمع کنم و برسم به يک نقطه. ولي در اين بحثي که مي کنيم هدف گيري من مشخص است و قرار است رگ احساسي تماشاگر را بگيرم و او احساس کند به کشورش تجاوز شده. خانم بني اعتماد يک کلمه به من گفت. گفت ديشب فهميدم به اين کشور تجاوز شده. اين يک حس بوده فقط. اينکه شما بلديد رگ حسي تماشاگر را بگيريد بر کسي پوشيده نيست ولي اينکه اين حس با اصول سينما اتفاق بيفتد بحث ديگري است. من سر همين 105 دقيقه هم بحث داشتم. تهيه کننده با من بحث مي کرد که بيشتر از 95 دقيقه نبايد بشود. خود آقاي بيضايي هم اين مشکل را با تهيه کننده اش دارد. من مي گويم وقتي در چنين شرايطي فيلم بسازم بايد خودم را وقف کنم. ترسي از خراب شدن ندارم. بنابراين مي گويم «خدا را شکر» که خراب نشد و اتفاقاً يک چيزي هم ياد گرفتم. دفعه بعد بر تجربياتم يک چيزي هم اضافه شد. الان اگر فروش روز سوم تا 350 يا 400 ميليون برود راضي ام. يکي ممکن است بگويد فلان فيلم يک ميليارد فروخته. مي گويم من فيلمم را مي شناسم. اين فيلم اگر در تهران زير 400 برود از دست خودم ناراحت مي شوم. شخصيت برزو که از زندان مي آيد بيرون به قصد کشتن رضا مي رود ولي يک جا پشيمان مي شود. آنجا که مي فهمد سميره زير خاک است. پايان فيلم هم اين دو نفر (سميره و برزو) را با هم مي بينيم. ما بايد از اين سکانس ها بفهميم که برزو هم عاشق سميره است؟ آره. اين همان غيرت است که مي گويي. در مناطق جنوبي ايران غيرت به اين شکل است. مي گويد من آن را مي کشم ولي اين را دوست دارم و مي گيرمش. ولي تماشاگر سينما اين معادله را درک نمي کند. مدام بين اينها مانده که برزو آمده رضا را بکشد، از ميهن اش دفاع کند يا سميره را نجات بدهد؟ آمده که انتقام بگيرد ولي مجبور شده پاي دختري بايستد که دوستش دارد. خب چرا اين علاقه را با ديالوگ يا در يک سکانس نشان نمي دهيد؟ به اعتقاد من کارگرداني در يک سري چيزها متمايز مي شود. مهم ترين اش شناخت اندازه ها است. اندازه ريتم را مي سازد، اندازه قاب را مي سازد، اندازه حس بازي ها را مي سازد. اندازه اي که مي شود براي برزو داشت همين اندازه است. من به اين حرفي که مي زنم ايمان دارم. شما اگر يک نقطه از اين پازل را بريزي به هم همه چيز خراب مي شود. شما جاي سميره يک گاوصندوق طلا بگذاريد، ببينيم چه اتفاقي مي افتد؟ اين قصه حالم را بد مي کند و نمي سازمش. براي من ارزش هاي انساني مهم است. آن آدم ها، آدم هاي کثافتي هستند. رضا و دوست هايش ذره اي برايم ارزش ندارند. حالا برگرديم به سکانسي که مغزم ترکيده بود. آنجايي که برادر فرار مي کند از خانه، سميره مي ماند و حامد بهداد براي اولين بار وارد خانه مي شود. با چکمه هايش. خاطره هايش را مي بينيم و از در مي زند بيرون. بعد مي زنيم به سميره که خوابيده و مي بيند که عراقي ها از جلويش رد مي شوند. خب اين فصل قرار است بشود شب. خيلي قصه در ذهنم بود. اينکه يک لحظه يکي سرش را از آب بياورد بيرون و نعره بزند، يک پلان بود که بتوانم فقط حس را منتقل کنم. خب حالا فکر کنيد من مي خواهم نشان بدهم که اين از کجا مي آيد، چه جوري به اين بچه ها مي رسد و... اين را با يک جامپ حل مي کنم. مي روم و مي رسم به قرارگاه. اگر من حواسم به اين طرف و آن طرف پرت شود شيرازه به کل به هم مي ريخت. اگر من مي خواستم به اين بپردازم، بايد ده دقيقه برايش وقت مي گذاشتم. اين همان اندازه است ولي در اين زمان، هر کسي در ايران چنين قصه اي را بسازد، ببينم چه اتفاقي مي افتد. مي خواهم بگويم خيلي کار مشکلي است. مي توانيم اينگونه تعبير کنيم که سميره نماد خاک وطن است و رودخانه نماد پيروزي؟ البته اول نماد خود خرمشهر و بعد نماد خاک وطن. ولي رودخانه نماد شکست صدام است. خود حامد بهداد هم نماد صدام است. چون عاشقانه خرمشهر را دوست دارد. يک جاي فيلم به نظر زاويه ها مشکل دارد. سکانس پاياني و شليک سميره را مي گويم. زاويه اسلحه با زاويه اصابت تير متفاوت است. من در زاويه هايم کمتر اشتباه مي کنم. حتي اندازه نگاه هايم. ولي آن روز باران و برزو با يک درصد احتمال زنده برگشتند. داشتند غرق مي شدند. فردايش آمديم بگيريم، غواص ها داشتند غرق مي شدند. حالا فکر کنيد باران روي يک تخته بسته شده و برزو هم در آب سرد زمستاني آنجا يخ کرده بود. فکر کنيد بچه ها در آب هستند و من دارم با فيلمبردارم بحث مي کنم که اين زاويه اش اين طرف تر است. مي گفتم اين طرف تر است و از حقم گذشتم. به رغم اينکه مي دانستم زاويه غلط است ولي گفتم بگيريم. در اينکه روز سوم اتفاق خوبي در سينماي جنگ ما است شکي نيست. سينماي جنگ در يکي دو دهه گذشته دوراني پر فرازونشيب را پشت سر گذاشته. دهه شصت و هفتاد با فيلم هاي تبليغاتي و بعد با فيلم هاي ضدجنگ سپري شده و حالا اين جرات به وجود آمده تا قصه هاي ديگري در اين بستر روايت شود. با اين همه فکر نمي کنيد فيلم صحنه هاي جنگي کم دارد؟ اساساً به من مي گويند تو کارگردان تکنيکالي هستي. هستم ولي اصلاً دوست ندارم. من مي گويم هر آن چيزي که بتواند واقعي تر باشد بهتر است. من هم مي توانستم يک پلان بگيرم که سه تا هواپيما از آن بالا بيايد و هفتاد تا تانک هم آتش بگيرد و... شما «نبرد مسکو» را ببينيد. پلان هايي دارد که در تاريخ سينماي امريکا هم نداريم ولي حالت از فيلم به هم مي خورد. چون کارگردان حواسش به تجهيزات است و آدم ها را يادش رفته است. توي «نبرد مسکو» قرار بوده عاشقانه ببينيم؟ در خلوتي صحنه قرارگاه خيلي سختي کشيديم ولي در همان اندازه حرفم را زدم. البته اميدوارم يک روز شرايط معقول تري در اختيارم قرار بگيرد که هر دو را با هم تلفيق کنم ولي از خدا مي خواهم اگر اين اتفاق هم پيش آمد، باز حسين لطيفي آدم ها را يادش نرود. من هنوز هم اين اينسرت پاي عراقي ها را که روي فرش خانه راه مي روند و سميره حرص مي خورد، بيشتر دوست دارم. باز هم فيلم جنگي مي سازيد؟ با تيتر بزرگ بنويسيد در نظام جمهوري اسلامي ايران، مدير فرهنگي نمي شناسم که شهامت ورود به ساخت يک مجموعه 35 قسمتي را داشته باشد و حمايت کند از اينکه ما 35 روز مقاومت خرمشهر را بسازيم. وجودش را در هيچ مدير ايراني نمي بينم. اگر کسي بگويد من هستم دروغ مي گويد. خجالت دارد به خدا. من کارگردان هم مقصرم وقتي مي گويم دستمزد کلان به من بدهيد. بعد دو سال بروم لذت ببرم و چيز بدي تحويل دهم. آنهايي هم که مي آيند وسط دو دسته اند، يا ناآگاهند و خيال مي کنند پنج ماهه ساخته مي شود، يک عده ديگري هم بايد چيزي برايشان داشته باشد تا بيايند در اين پروژه. پس مساله خون شهدا ديگر وجود ندارد، بايد بصرفد. پسر آقاي فلاني هم بايد يک ماشين مدل بالا سوار شود. چون با حقوق کارمندي که نمي شود. اين يعني بودجه کلان. کارگردان هم که مي گويد کسي دلش نسوخته، پس من هم حال خودم را مي کنم. من اين را نمي گويم. اگر کسي وجودش را دارد هستم. اين دفعه فقط خواستم بگويم منم مي توانم. نگاهي به فيلم سينمايي «روز سوم» کمي پيش از روز سوم  محمدرضا محقق «روز سوم» ظاهراً قرار است اثري جذاب و معتبر درباره يکي از مهمترين وقايع جنگ هشت ساله، يعني سقوط خرمشهر باشد. اگر عوامل جذابيت آثار سينمايي از اين دست را حضور بازيگراني عامه پسند به همراه ويژگي هاي نسبتاً عارضي شان بدانيم و در عين حال يک ساختار نسبتاً کلاسيک و نه چندان مدرن را براي اين عرضه پاستوريزه استاندارد، لازم و تابع بدانيم، «روز سوم» توانسته به اين احتمالاً «مهم» دست يابد. «روز سوم» به نوعي مصداق تام و تمام يک اثر «خوب» است که ساخته و پرداخته و اکران مي شود و حتماً بخش قابل توجهي از مخاطبانش را به «ياد» دفاع مقدس مي اندازد و براي آنها تداعي معاني مورد خواست و اقبال مسوولان فرهنگي کشور را به همراه دارد. مصداق يک اثر نه چندان خاص که از نيش و کنايه هاي روشنفکرانه و تعريض هاي منتقدانه فيلمسازاني که «سر و گوششان مي جنبد»، در آن خبري نيست. فيلم، داستانش را اتفاقاً به خوبي تعريف مي کند و همه چيزش هم به همه چيزش مي آيد. غلظت بازي بازيگر جوان و محترم نقش اولش که پيش از اين مي توانستيد عکس هايش را به فراواني روي جلد مجلات زرد ببينيد، به طنز و مطايبه عجيب و غريب شخصيت هايش در گيرودار کانال وسط خيابان مي آيد. آن هم در محاصره تانک هاي عراقي که همگي صبر کرده اند تا اسرايشان سر فرصت با خانواده هايشان تلفني صحبت کنند، فضاسازي فيلم اما نسبتاً هاليوودي است. از نوع گريم قهرمان هاي داستان گرفته تا حتي حرکات و سکناتشان که بعضاً جعل خوش فرم و ايرانيزه شده سوپراستارهاي متاخر و دهه هاي نه چندان دور سينماي امريکاست. داستان کش و قوس هاي خوبي دارد. ريتم متناسب و همساز ساير مولفه هاي ساختاري همين گونه سينمايي است. به همين دليل است که در اين ميانه، چندان اهميتي ندارد که مثلاً لهجه جنوبي و گرم شخصيت اول و دوم، در اثناي فيلم، گاه به تهراني بودن و گاه رشتي بودن بزند. چرا که «شوک»هاي اينچنيني حتماً مي بايستي در ميدان خوشفرمي و فضاي هاليوودي و ساير جذابيت هاي سمعي- بصري فيلم «گم» شود و چندان در خاطر کسي باقي نماند، در کنار اين ويژگي ها، پرداخت مفصل و زيربنايي «معاشقه و مغازله» و اساساً ساختار معاشقي و پيوندهاي عاطفي و عشق هاي به اصطلاح «زميني» داستان هم که گويي بحث اصلي درام است و جنگ و خرمشهر و... عرضياتي که بر اين بستر اصلي عارض شده است، ظهور و بروزي جامع و مانع دارد، نکته قابل تامل اينجاست که نگارنده حس مي کند نوع پرداخت و حرکت سينماورزانه سازنده فيلم در تلقي عنصر «معاشقي» و «جنگ» هرچه باشد، از نوع بسترسازي ها و درام پردازي هاي رايج و اجتناب ناپذير سينمايي نيست. چرا که تعاملي که ميان اين رويکرد و بيان داستان که قاعدتاً مي بايستي مکمل و مبين و کاتاليزور يکديگر باشند - اگر نگوييم يکي در خدمت ديگري- در اين دست آثار جايي ندارد. چرا که در کليت فيلم و جريان درام و روايت پردازي اش، حتي رگه هايي از اين تعامل و تنيدگي و پيوند ديده نمي شود. شايد براي يافتن علت اين نوع «آوا»يش از دهانه گشاد ساز، بايد به اين پرسش جواب دهيم که سازندگان اين دست آثار تا چه حد «دچار» شناخت جنگ و «مبتلا» به حس عميق و اصيل و «ايراني» - يا بهتر بگويم «انساني»- عشق شده اند؟، «روز سوم» با تمام جديت ها و تلاش خيرخواهانه اش نتوانست حتي براي لحظاتي حس روزهاي دفاع را در نگارنده بپروراند چراکه شايد، بيش و پيش از آنکه بخواهد مرهون جنگ و قصه آدم ها و زمان و مکانش باشد، موظف به رعايت المان ها و ورزيدگي هاي ديگري - درست يا غلط- اما خارج از حيطه داستان جنگ آن زمانه بود. در اينجا و به مناسبت، ذکر اين نکته هم واجب است که خيلي ساده انگاري است که بپنداريم اگر فيلمي «دم» از جنگ زد و يکسري المان هاي تصويري و شنيداري بدان افزود و تاريخ و اسم و رسم برايمان رديف کرد، پس حتماً اثري در محيط جنگ هشت ساله ما، آن هم با هزاران ويژگي و مخاطره و غرايب ريز و درشتش است. در عين حال از حق نبايد گذشت که «روز سوم» يک ويژگي فوق العاده ديگر هم دارد و آن پاستوريزه و استاندارد بودن يا به تعبير رساتر «بي خطر» بودن فيلم است. ويژگي مهمي که براي «قدر ديدن و بر صدر نشستن» خيلي حياتي است. ترديدي نيست که دکوپاژ و ميزانسن «روز سوم» و کشش داستاني و جذابيت اجراي آن و به عبارتي رنگ و لعاب «سينمايي» اين اثر در مقايسه با همين مولفه ها در «پاداش سکوت» نمره به مراتب بهتري مي گيرد، اما بايد گفت متاسفانه يا خوشبختانه،«سينماي منحصر به فرد جنگ مقدس» که در رگ و پي خود، شاهکارهايي مثل «مهاجر»، «ديده بان» و «اشک سرما» دارد، خيلي بعيد است به اين زودي ها، پذيراي آثار «خوب» و «استاندارد» و «پاستوريزه اي» - با همان تعريف که افتد و داني- مثل «روز سوم» باشد و آنها را پس مي زند. هرچند در جشنواره هاي دولتي به پايش مرغ و سيمرغ بکشند،     نقد های فیلم روز سوم         بازي ها در روز سوم(وبلاگ مهر خرد)   امروز در روزنامه شرق مطلبي از بنده چاپ شد كه در آن اشاراتي مختصر و گذرا به برخي بازي ها در روز سوم رفته بود.اگر دوست داشتيد مطالعه بفرماييد.   روز سوم در عين اينکه اثري متعلق به ژانر جنگي (و در اين جا دفاع مقدس) به حساب مي آيد، بناي اصلي درام خود را بر سنگ پايه بستري عاشقانه استوار کرده است. از اين رو در کنار تمام مختصاتي که موقعيت هاي جنگي مي طلبد، آدم هاي اصلي فيلم رهيافتي عاطفي را نيز دنبال مي کنند. اين موضوع اگرچه در سينماي جنگي جهان مصداق هاي فراوان و متعدد دارد، اما در سينماي جنگي ما تقريباً اولين بار است که تجربه مي شود. سه شخصيت اصلي فيلم (رضا، سميره و فواد) در واقع سه ضلع مثلثي هستند که با قرار گرفتن در مسيري که يک سوي آن تجاوز است و سوي ديگرش دفاع، سويه ديگري را نيز تعقيب مي کنند که منشوري از عشق، غيرت و تنفر را در خود جاي داده است. طبيعي است که در آن موقعيت پيچيده، نقش آفريني اين شخصيت ها کار ساده اي نباشد. با توجه به تمام محدوديت هايي که در ساخت روز سوم وجود داشته است (از محدوديت زماني گرفته تا عواملي نظير بومي نبودن بازيگران و...) به نظر مي رسد بازي هاي آن، دست کم در خصوص شخصيت هاي اصلي اش، جزء عناصر قابل توجه فيلم به حساب آيند. بسياري از منتقدان با انگشت نهادن بر اداي ناقص لهجه ها و گويش ها توسط بازيگران معتقدند که اين زمينه واجد ضعف فراوان است، اما بحث لهجه تنها يک بعد از ماجرا است و تسري دادن آن به کل بحث بازيگري، باعث بي توجهي به بسياري از زمينه هاي قوت اثر مي شود، ضمن آنکه اصلاً بحث زبان و لهجه در سينما، يک جور عنصر قراردادي است و همين که بازيگران فيلم تا حدي توانسته اند موقعيت خوزستاني بودن خود را تداعي سازند، کفايت مي کند. به هر حال هيچ کس انتظار ندارد يک بازيگر تهراني يا مشهدي در عرض مدت کوتاهي تبديل به يک شهروند خرمشهري بشود، اين موضوعي است که حتي مي توان در خصوص سينماي جهان نيز دنبال کرد و اگر قرار بر نگاه هاي خرده گيرانه اين چنيني باشد، بسياري از بازيگران بزرگ سينماي جهان نيز لابد واجد نقص و ضعف خواهند شد. روز سوم، مثل هر فيلم ديگري، بازيگرانش در دو شکل اصلي و مکمل ظاهر شده اند. بيشتر بازيگران فرعي فيلم، به سبب آنکه شخصيت هاي تحت ايفايشان شمايلي تيپيکال داشته اند، آن سان که بايد و شايد بازي شان به چشم نمي آيد و حتي در زمينه هايي نيز چندان مطلوب نيست (مثل بازي بازيگر نقش رئوف) و گاه از يکسري کليشه تبعيت مي کند (مثل بازي شهرام قائدي که قرار است همان تيپ رزمنده چاق بامزه را باز تکرار کند). شايد در اين بين تنها بازي برزو ارجمند از سايرين متمايزتر باشد و در فصل ها و لحظه هايي مثل برخورد با خانواده اش در ابتداي فيلم (که با اشاره سر به خواهرش تذکر مي دهد حجابش را درست کند)، يا درد کشيدن موقع آتش سيگار نهادن بر زخم يا اوج و فرود بخشيدن به لحن و کنش موقع حمله به رضا و سپس عقب کشاندنش توسط رزمنده ها (جايي که به يکي از رزمنده ها تذکر مي دهد که «اين دستم زخمي است... مي فهمي؟» يکي از ديدني ترين بخش هاي بازيگري اوست) اما متاسفانه در ادامه خيلي روي زخمي بودن دست او تاکيد نمي شود و حتي گاه از خاطر پاک مي شود. اما بازيگران اصلي فيلم که قرار است سه ضلع مثلث عشق، نفرت و غيرت را تداعي سازند، موقعيتي متفاوت تر دارند. در ادامه به تفکيک، اشاراتي به هر يک خواهيم داشت.  باران کوثري (سميره) کوثري که پيش از اين نشان داده است در هر دو حالت رهاکردگي خويش (بازي اش در خون بازي) و نيز کنترل شدگي اش (بازي اش در صاحبدلان) قابليت هاي فراواني دارد و مي تواند از پس نقش آفريني در موقعيت هاي پيچيده به خوبي برآيد، در روز سوم به شدت با محدوديت روبه رو است. اين محدوديت هم معطوف به فضا است (حضورش در گودال حفر شده در باغچه خانه) و هم معطوف به پويايي کنش ها (شکستگي پا و عدم امکان تحرک زياد بدن) و از همين رو چه در بخش اول فيلم و چه پس از آن، جاي مانور چنداني برايش تدارک ديده نشده و به عبارت ديگر بستري براي بروز قابليت ها و توانايي هايش چيده نشده است. اين وضعيت، يادآور همان موقعيتي است که گلشيفته فراهاني در به نام پدر (ابراهيم حاتمي کيا) داشت. به نظر مي آيد، در عين اينکه نقش سميره در فيلم روز سوم، يک جور نقطه محوري است که ساير شخصيت ها بر حسب جايگاه او کنش و واکنش نشان مي دهند، اما خود کوثري در درک اين شخصيت با يک جور بلاتکليفي روبه رو است و ترديدهايي که قرار است در ارتباط با محيط پيرامون و نيز دغدغه هاي عاطفي اش داشته باشد، به صورت کامل شده شکل نگرفته اند. زماني را به ياد آوريم که او لوله تفنگ را بر پيشاني مي نهد و از رضا مي خواهد به او شليک کند. اين لحظه، لحظه اضطراب آوري است، اما برخلاف پوريا پورسرخ که به خوبي اين اضطراب را تداعي مي کند، کوثري خونسردتر از آن است که بتوان از حضورش، دختري در آن موقعيت بغرنج را تصور کرد و صرفاً عرق هاي روي صورتش کارکرد اضطراب آفرين دارند. شايد بتوان اين نگاه خرده گيرانه را کمي تنگ تر کرد و حتي به صحنه اي اشاره کرد که او پس از رفتن عراقي ها از منزل، از گودال بيرون مي آيد و بي آنکه تلاش کند وضعيت يک انسان در حال گذر از تاريکي به روشنايي را القا کند، چشم هايش را خيلي عادي به اطراف مي دوزد. اما اين مثال هاي محدود مانع از اين نمي شود که بازي کوثري در همين موقعيت محدود نقش سميره، جاهايي رو به تحسين مخاطب ميل نکند. زماني را به خاطر آوريم که او پس از بيرون آمدن از گودال، فوري به سراغ کنسرو ماهي مي رود. نوع قرار دادن لقمه در دهان و سپس کشيدن يک آه بلند، تمهيدي هوشمندانه براي القاي گرسنگي اين آدم و شتابزدگي اش براي رفع آن است. صحنه اي که سرباز بعثي اسلحه اش را به سمت او نشانه مي گيرد و باران کوثري با اينکه تفنگ در دست دارد، آن را از روي هول شدگي ناگهان به زمين مي افکند، باز شمايلي از يک انسان مضطرب و ناگزير را به خوبي تداعي مي کند و البته جيغي که پس از قتل سرباز به دست فواد مي کشد و آن را با ديدن فواد، با گريه درمي آميزد، يک جور حس عاطفي را نيز شکل مي دهد؛ حسي که نسبت به فواد دارد و در سکانس هاي فلاش بک آن را ديده بوديم. کوثري اين حس را، زماني که فواد به سمت سميره نشانه گرفته است اما قدرت شليک ندارد، باز با نگاهي هوشمندانه امتداد مي دهد. ديالوگ هاي کوثري در برخورد با شخصيت فواد، پيش از اين لحظه، مفهومي سرزنش انگيز و نفرت آلود را تداعي مي کرد، اما با نگاه مکث آلودي که کوثري هنگام خروج از در به فواد مي افکند، عشق همچنان پنهان سميره را آشکار مي سازد. از همين رو است زماني که سميره به حياط مي رسد و التماس مي کند که فواد را نکشند، به شدت باورپذير به نظر مي رسد. البته اين حس، در سکانس پاياني، متاسفانه به چشم نمي خورد و نوع قرار گرفتن کوثري در کادر دوربين و امتداد و عمق زاويه آن، مانع از رويت دقيق چهره او در اين فصل ويژه و حساس مي شود. بدين ترتيب، موقعيتي که مي توانست جزء زيباترين لحظات بازي کوثري باشد، به آساني هدر مي رود.  پوريا پورسرخ (رضا) پورسرخ را قبل از هر چيز، با سريال وفا به ياد مي آوريم که اولين نقش مهمش به شمار مي رفت. در آن سريال، تا قبل از سکانس هاي مربوط به لبنان و به ويژه مواجهه با شخصيت وفا، پورسرخ با اينکه تقريباً اولين بار بود ديده مي شد، اما شمايلي جذاب از خود آفريد. وجهه يک شخصيت عاصي که از تيمارستان فراري اش مي دهند، اما دائماً با مامور مراقب خود (خرچنگ) مشکل دارد. عصيان و عصبيتي که پورسرخ در اين نقش از خود نشان داده بود، قابليت تمرکز زيادي را بر اين بازيگر ايجاد کرده بود، اما متاسفانه در ايفاي نقش يک عاشق، مثل گذشته، موفق نمي نمود و حس لازم را در ارتباط سازي با بازيگر نقش مقابل خود ايجاد نمي کرد. در سريال صاحبدلان، او ايفاگر يک تيپ بود که در مقايسه با ژوبين وفا، گامي بسيار بلندتر به جلو نهاده بود اما اين پيشرفت، در روز سوم تجلي بارزتري داشت. شخصيت رضا نمادي از غيرت است و پورسرخ با رعايت ايده ها و افه هايي، به خوبي توانسته است اين مفهوم را عينيت تصويري دهد. او در اينجا نيز موقعيتي عصبي دارد و عصبيت نقش خود را با تمهيداتي از قبيل سريع صحبت کردن، داد زدن، انگشت اشاره به سمت طرف مقابل گرفتن، بهره گيري از چرخش سر به سمت بالا يا چپ براي القاي کنترل عصبيت خويش و... نشان مي دهد و حتي در اداي ديالوگ نيز گاه اين مسير را با مکث هاي بجا و به موقع دنبال مي کند، نمونه اش زماني است که بر سر برادرش فرياد مي کشد؛ «مو (من)... نگفتم با بزرگت درست صحبت کن؟» و فاصله اي که بين واژه هاي «مو» و بقيه عبارت ايجاد مي کند، پرسوناي او را در اين موقعيت بهتر جلوه مي دهد. پورسرخ نقشي به شدت ديناميک بر عهده دارد و دويدن و پريدن و... از کنش هاي مقتضي نقش اوست، اما با اين حال در چند جا، به درستي از سکوت استفاده مي کند و بغرنج بودن موقعيت پيراموني خويش را با اين سکوت مضاعف مي سازد. يکي از آنها سکانسي است که سميره از رضا مي خواهد با تفنگ به او شليک کند تا زنده به دست عراقي ها نيفتد. شايد اولين عکس العملي که انتظار مي رفت بازيگر نقش رضا نشان دهد يک جور موقعيت سازي پرسروصدا بود. اما پورسرخ در اين لحظه سکوت مي کند و از آن بهتر، نيم نگاهي نيز به سويي ديگر مي افکند. سکوت و آن نگاه از گوشه چشم، هر دو ترديد و ترس آدمي در موقعيت رضا را به وضوح آشکار مي سازد، بي آنکه نيازي به کنش هاي عيان تر فيزيکي باشد. مورد ديگر زماني است که برادر رضا جان مي سپارد. باز انتظار بر آن است که با رضايي پراشک و آه مواجه شويم، اما شمايل پورسرخ، فريادي در سکوت را تداعي مي کند که بازتاب آن بسيار پرتاثيرتر از آن تمهيدات کليشه اي است. همه اينها نشان مي دهد پورسرخ، اگر موقعيت مناسب برايش مهيا شود، قابليت هايي فراتر از وجهه يک جوان مرفه عاشق پيشه خوش منظر مي تواند از خود نشان دهد و از قالب هاي از پيش تعيين شده به درآيد.  حامد بهداد (فواد) شاه نقش فيلم روز سوم و بلکه يکي از جذاب ترين شخصيت هاي سينمايي جنگي ايران، فواد است. خيلي دشوار است که از شمايل منفي يک افسر عراقي، چنين رويکرد عاشقانه و دلپذيري استخراج شود، بي آنکه نسبت به آن عقبه سياه شخصيتي، عقب نشيني به عمل آيد. فواد در آن واحد هم مثبت است و هم منفي، هم منفور است و هم دوست داشتني و اين پارادوکس در بازي درخشان بهداد به خوبي نمود پيدا کرده است. او را اولين بار زماني مي بينيم که پوتين بر پا بر منزل سميره و رضا قدم گذاشته است و نماي پوتين به نماي سر او پيوند مي خورد که دارد کلاهخود جنگي را از سر برمي دارد. همين برداشتن کلاهخود فلزي، يک جور رفع نقاب از وجهه اي انساني را تداعي مي کند، بهداد تقريباً در همه صحنه ها، رفتاري متمايز نشان مي دهد تا اين تمايز شخصيتي بيشتر نمود پيدا کند. گاه اين موقعيت استيليزه در بيان است. او آنقدر حواسش جمع است که زماني که مي خواهد بگويد «چي شده» حرف چ را با ترديد ادا مي کند چرا که عرب ها «چ» را در الفباي خود ندارند. يا مثلاً وقتي مي خواهد رزمندگان ايراني را تهديد کند و بگويد «والله، مي کشم» چنان کلمه الله را با مد ادا مي کند که تهديد او به خوبي در قالب کلام مي نشيند. اما مهمترين وجه بازي بهداد استفاده بجا از زبان بدن است. چه آنجا که موقع فهميدن علت جراحت پاي سميره، هر دو دست را بر سر مي نهد و مي گويد؛ «نديدمت» و چه آنجا که هنگام اداي «مااسمع» دست بر پشت لاله گوش مي گذارد و چه زماني که کيف حاوي عکس سميره و رضا را مقابل سرباز عراقي مي گيرد و دو بار تکانش مي دهد تا حواس او را صرفاً متمرکز بر عکس رضا کند. اين ظرافت هاي رفتاري، گاه منش او را در مقابل وضعيت پيرامون نشان مي دهد. او در پشت سر سميره در مدرسه با قامتي راست و گام هاي بلند راه مي رود تا بعد غرورآميز شخصيتش را نشان دهد، اما پس از پرخاش سميره به او موقع کتک زدن دانش آموز، بعد ديگري را از چهره غم زده و شرمنده اش مي شود جست وجو کرد. معذب نشستن او مقابل رضا هنگام خواستگاري از سميره و دو دست را درهم حلقه کردن و روي شکم گذاشتن، باز تمهيد مناسب ديگري است از حسي که نسبت به رضا دارد. يک جور رعايت ادب به صورت تحميلي براي به دست آوردن معشوق. بهداد در ايفاي نقش فواد، کم مي خندد و تنها زماني لبخند او را مي بينيم که در حال تماشاي عکس هاي سميره در دفتر کارش است و با همين لبخند محدود، باز مسيري به درون انساني او نقب مي زند. دروني كه گاه حتي با سنگ پراندن به سرباز هاي عراقي براي ممانعت از تيراندازي به سميره، شکلي کمدي پيدا مي کند. اما جذاب ترين قسمت بازي بهداد، زماني است که سميره را تهديد به کشتن مي کند و دختر با اطمينان از اينکه عاشق معشوق را نمي کشد از مقابلش مي گذرد و به حياط مي رود. ترکيب اخم، بهت، التماس، تهديد و نهايتاً يک جور گيجي دلنشين که از نگاه بهداد به مخاطب القا مي شود، درماندگي عاشق مقابل معشوق را بروز مي دهد و بهداد به روشني ترکيب نامتجانس اقتدار و شکست را توامان در اين صحنه عرضه مي کند. سکانس پاياني نيز، باز قرينه اين صحنه را مي بينيم منتها اين بار اسلحه دست دختر است و وقتي شليک مي کند، باز همين بهت و ناباوري عاشقانه را مقابل معشوق عاشق کش از نگاه ماتش جست وجو مي کنيم؛ نگاهي که تا فرو رفتن در زير آب، امتداد خود را حفظ مي کند. بهداد در طول 6 سالي که از فعاليتش در سينما و تلويزيون مي گذرد و در بين هر 10 فيلمي که بازي کرده است، هيچ بازي بدي در کارنامه اش وجود ندارد و اکنون در روز سوم، وجهه اي قدرتمند از خود نشان مي دهد که جايگاهي قابل تحسين را برايش ترسيم مي کند و او را جزء بهترين هاي بازيگري در سينماي ايران قرار مي دهد.      یکی از دوستان گفت که چرا در وبلاگ نقد های مغرضانه می گذاری اگر اون نقد مغرضانه است پس اسم اینو چی می زاری؟(نقد از روزنامه همبستگی)   يك بازيگر خوب و ديگر هيچ نويسنده : علي‌نيكزاد محمد حسين لطيفي اغلب با آثار تلويزيوني‌اش شناخته شده و در يك ديدگاه كلي مخاطب عام او را در چارچوب ذهنيت شكل گرفته و از مجموعه‌هاي تلويزيوني‌اش بازشناسي مي‌كند. به خصوص مجموعه‌هاي وفا و صاحبدلان كه در زمان نمايش همراهي قابل توجه مخاطب را به دست آوردند و به رغم ضعف‌هايي در ساختار و روايت حداقل به لحاظ جذب نسبي مخاطب موفق بودند.اما اين كارگردان، فيلمساز هم هست. يعني آثار سينمايي نيز در كارنامه خود دارد. آخرين اثر اكران شده او در سينماها فيلم روز سوم است كه به لحاظ مضمون در ژانر دفاع مقدس قرار مي‌گيرد و زمان روايت آن در حساس‌ترين و دشوارترين ايام تاريخ كشورمان واقع شده است. يعني در ابتداي جنگ تحميلي و در آستانه محاصره و سقوط خرمشهر.از اين رو تماشاگر با يك ذهنيت مشخص مبتني بر ديدن يك فيلم تلخ و گزنده وارد سالن نمايش مي‌شود. چرا كه، مقطع زماني كه روايت در بستر آن طي مي‌شود به لحاظ وارد شدن خدشه به تماميت ارضي كشور و هجوم بيگانه به خاك وطن يكي از فصول تلخ تاريخي ايران محسوب مي‌شود(هر چند تلخي كام ايرانيان چندي بعد با آزادي خرمشهر به شيريني تبديل شد) و بر اين اساس و نيز با توجه به جمله‌اي كه در تيتراژ ابتدايي فيلم آمده بود انتظار مي‌رفت كه روز سوم روايتگر واقعيات آن روزهاي پرتب و تاب باشد اما فيلم از همان آغاز راه به جاي ديگر مي‌برد. گويي فيلم‌ساز بر خلاف ژانر فيلم، دل در گروي موضوعات ديگر دارد. به ياد بياوريم فصل آغازين فيلم را كه با آزادي يك زنداني شروع مي‌شود كه بيانگر يك قصه بي‌ربط به فضاي جنگ است و اين عدم ارتباط تا پايان فيلم نيز مشهود است به اعتقاد نگارنده روز سوم اساسا نه فيلمي جنگي كه فيلمي از گونه عاشقانه است و نه تنها به گستره واقعيات جنگ در خرمشهر وارد نمي‌شود بلكه مبناي روايتش را بر پايه روابط خانوادگي و علاقه قوام نيافته يك مرد عراقي به يك دختر ايراني مي‌گذارد. جنگ در اين فيلم در پس زمينه قرار دارد و تنها، عاملي مي‌شود جهت هر چه بيش‌تر دراماتيك كردن فضاها.يك مرور ساده در بخش‌هاي مختلف فيلم نشان خواهد داد كه لطيفي هر زماني كه مي‌خواهد به اصل موضوع هجوم ارتش عراق به خرمشهر فارغ از روايت فيلم نزديك شود به ورطه شعار مي‌افتد.اين ضعف، ناظر به همان نكته‌اي است كه در ابتداي نوشتار به آن اشاره شد. مبني بر آن كه لطيفي همواره دل‌مشغولي‌هايش روابط عاشقانه ميان آدم‌ها است و به دليل موفقيت مجموعه‌هاي تلويزيوني‌اش ديگر نمي‌تواند خود را از چارچوب آن نوع روابط و فضاها خارج كند و زمينه‌هاي تازه‌اي را تجربه نمايد.به ياد بياوريم كه در مجموعه وفا، لطيفي آن قدر اسير داستان عشق شخصيت اول سريال(پوريا پورسرخ) به وفا(هانيه توسلي) شد كه تمامي موضوعات مربوط به مشكلات مردم فلسطين و لبنان با رژيم صهيونيستي تنها در پس زمينه و در حد شعار باقي ماند.به ظاهر اين مشكل دوباره در روز سوم تكرار شده و ما به جاي آن كه به تماشاي واقعيات مواجهه مردم خرمشهر با هجوم ارتش عراق به اين شهر بنشينيم، شاهد روابط نه چندان تعريف شده ميان شخصيت‌هاي نه چندان پردازش يافته در اين داستان هستيم.تصور كنيد كه جنگ از پس زمينه روايت در روز سوم حذف شود. به يقين با تغييرات اندكي در فيلم‌نامه اين فيلم مي‌توان روايت را در بستر ديگري نيز تعريف كرد.‌اين در حالي است كه بستر و متن روايت دو جزء جداناشدني در يك فيلم محسوب مي‌شوند كه در تعامل با يكديگر به تكميل بخش‌هاي مختلف فيلم در ذهن مخاطب مي‌پردازند.اما در روز سوم چنين تعاملي وجود ندارد. از سوي ديگر فيلم‌ساز در همان عرصه مورد علاقه‌اش نيز موفق عمل نكرده است.به راستي چرا بايد در فصل پاياني فيلم برادر سميره(پوريا پورسرخ) در درگيري با عراقي‌ها شهيد شود و پسري كه به سميره علاقمند است(برزو ارجمند) بايد ناجي سميره باشد در آب‌هاي اروند رود؟!اگر جاي برادر سميره و پسر علاقمند به سميره عوض مي‌شد آيا واقعا اتفاقي مي‌افتاد؟!اين مشكل را مي‌توان به تمامي شخصيت‌هاي روز سوم تسري داد. خانواده سميره و پيشينه آن‌ها هيچ‌گاه مشخص نيستند.ارتباط فواد، معلم عراقي كه در خرمشهر تدريس مي‌كند با سميره و علاقه وي به دختر هيچ‌گاه تبيين و تعريف نمي‌شود و در حد اشارات گذرا و ناقص تصويري باقي مي‌ماند.اين‌كه چگونه يك معلم تبديل به يك بمب‌گذار مزدور و ناگهان تبديل به يك افسر ارشد عراق مي‌شود نكته‌اي است كه هيچ‌گاه به آن پرداخته نمي‌شود.در ابتداي فيلم پسري كه از زندان آزاد مي‌شود(برزو ارجمند) بيرون بازداشتگاه با خانواده‌اش مواجه مي‌شود كه مخاطب غير از سكانس ابتدايي، ديگر از سرنوشت آن خانواده اطلاعي پيدا نمي‌كند و معلوم نيست علت حضور آن سه نفر(به عنوان دايي، مادر و خواهر) در ابتداي فيلم چيست؟غير از اين كه بر بار ملودراماتيك فيلم بيفزايند...موسيقي، تصاوير آهسته، چشمان همواره خيس و پر از اشك پوريا پورسرخ كه ميميك، فيزيك و گريم او هيچ تناسبي با فضاي آن روزهاي خرمشهر ندارد گويي همگي در خدمت اشك انگيزتر كردن فيلم بوده‌اند.از طرفي طنزهاي كلامي و كمدي‌هاي موقعيتي كه در جاي جاي فيلم ديده مي‌شوند نيز گويي در پي تحريك احساسات سطحي مخاطب و به دست آوردن همدلي او در مقابل فيلم است.اما روز سوم در كنار همه ضعف‌ها و كاستي‌هايش يك برگ برنده مهم داردو آن حضور بازيگري بزرگ به نام حامد بهداد است. او به گونه‌اي شگفت‌انگيز در يك تجربه كمتر تكرار شده به ايفاي نقش يك افسر عراقي مي‌پردازد.        یادداشت های فیلم روز سوم در وبلاگ ها   وبلاگ (پابرهنه در بهشت)  روز سوم     زار زار اشک می ریختم.همه تعجب کرده بودند.با این که همه شان می دانستند که من اشکم تو آستینم هست ،اما تعجب کرده بودند.می گفتند خودت که خوب می دانی این برای تحت تاثیر قرار دادن احساسات است.کار خودت هم باید همین باشد.اما من به خاطر خودم گریه می کردم.این تحت تاثیر قرار دادن احساسات نبود.واقعیت بود. کاری به ساختار نداشتم.پیدا کردن نقطه عطف اول ودوم برایم مهم نبود.به ده دقیقه اول فکر نکردم که اطلاعتش کامل بود یا نه.به گرما فکر کردم.به کودکیم.به ترس از دست دادن.به اهواز.به بمباران.به جنگ. سخت بود.خیلی سخت.لازم نیست سمیره باشی تا بفهمی چه دردی دارد فریاد نزدن بر سر کسانی با پوتین هایشان فرش خانه ات را نجس کنند.لازم نیست رضا باشی که بفهمی چه دردی دارد انتخاب بین کشتن خواهر و زنده به گور کردنش.لازم نیست پایان فیلم بنویسند این براساس یک داستان واقعی است.لازم نیست بازیگر فیلم جنگی باشی تا حس بگیری وبری به آن روزها. آن روزها دور نیستند.فقط باید سرت را برگردانی وپشت سر راببینی.خوب ببینی.همین. و یادت باشد که این ها فقط برای تحت تاثیر قرار دادن احساسات نیست.    وبلاگ(روزهای بی خاطره) " روز سوم " روایت اشغال خرمشهر است از زاویه ای دیگر. ارتش عراق، خرمشهر را محاصره کرده است. اندک مردمی که باقی مانده اند، تقریباً با دست خالی، آخرین تلاش خود رو برای مقاومت و پس راندن دشمن انجام می دهند. رضا، که بعد از مرگ پدر و مادرش، سرپرستی خواهر و برادر کوچکترش را به عهده دارد، برای دور نگهداشتن خواهرش از دست سربازان بعثی، مجبور می شود او را در خاک خانه شان دفن کند و این آغاز ماجراهای بعدی است. این فیلم برگرفته از یک داستان واقعی است که اگر فیلمنامه بهتری داشت و کارگردانی آشنا با فضای جنگ و جنوب آن را کارگردانی می کرد، حتماً فیلم بسیار جذابی می شد. با این حال اگر نشود گفت یک فیلم خوب است ولی می شود گفت که صد در صد فیلم بدی هم نیست. چرا که پدیده شوم و وحشتناک و مخربی مثل جنگ را با زندگی و عشق تلفیق می کند و در جاهایی حتی مفاهیم زیبای انسانیت و عشق را فرا مرزی و فارق از نژاد و ملیت نشان می دهد. بازی " حامد بهداد " در این فیلم، فوق العاده و بی نظیر است. چنان نقش یک فرمانده عراقی را با لهجه و حرکات خاص خودشان بازی می کند که ببینده باور می کند که با یک عراقی طرف است. فرماندهی که گرچه در کارش بسیار خشن و جدی است ولی در مواجهه با معشوقش آنقدر لطیف و عاشق است که گاهی دوست داری او را ببخشی، با همه جنایتهایی که مرتکب شده! بازی " باران کوثری " را هم که همیشه دوست داشته ام. این بار شاید چیز خاصی نبود ولی خوابیدن در یک قبر و تحمل راه رفتن یک هزار پا (!!!) روی صورت هم به هیچ وجه کار آسانی نیست. و اما " پوریا پور سرخ" . با اینکه قبلاً نظرم را راجع به او گفته ام ولی این دفعه بازی اش بد نبود. هر چند کاملاً ادای فرحانِ فیلم " عروس آتش " را در می آورد ولی دست کم بهتر از نقش " بچه سوسول پولدار " بود! در مجموع، روز سوم، اصلاً فیلم خاصی نیست ولی خب غلیان احساسات ناسیونالیستی باعث می شود که شما را به دیدن فیلم ترغیب کنم!!!

وبلاگ (عکس تو حرف)

سالروز میلاد امام حجت حضرت علی (ع) و روز پدر را به تمامی هواداران اقای پورسرخ و علی الخصوص خود اقای پورسرخ و تمامی پدران فداکار تبریک عرض می کنم.

درسته که اقای پورسرخ هنوز پدر نشدند

اما به عنوان یک مرد می تونیم این روز رو به ایشون تبریک بگیم

اقای پورسرخ روزتون مبارک.

در ادامه ۱۴ عکس بسیار زیبا از اقای پورسرخ در جشن افتاب مهرورزی براتون به عنوان عیدی گذاشتم.

من دوباره تمام عکس ها رو با فرمت جدید اپلود کردم و در اندازه بزرگ و کوچک گذاشتم

در اندازه کوچک رو اگر روش کلیک کنید در صفحه دیگر می تونید عکس رو مشاهده کنید

حالا لطفا اعلام کنید که بزا عکس ها رو می تونید ببینید یا نه؟

در ضمن عکس ها با خبرنامه هم ارسال شد؟؟؟؟؟به دستتون رسید؟ 

 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------

وحدت و دیگر هیچ

متن زیر مطلبی هست که بهاره سادات عزیز لطف کردند و یک درددل و صحبت با هم سن و سال های خودشون هست.....من این مطلب رو فقط به خاطر پاراگراف اخر که مطلب پربار و پرمعنایی هست گذاشتم و جواب خود من به این سوال بهاره سادات همان سر مطلبی هست که گذاشتم یعنی(وحدت و دیگر هیچ)

شما دوستان هم اگر سنی و از اهلیت دینی دیگر هستید نه من و نه بهاره سادات هیچ منظور خاصی ازمطرح کردن این موضوع نداریم....فقط شاید یک حستجوی درونی ست؟

من کل مطلب رو براتون گذاشتم...........